Rhythm Del Mundo - Classics

Δεν είναι μόνο για καλό σκοπό (το περιβάλλον) αλλά και τις μουσικές μας ευαισθησίες φροντίζει ,η συνέχεια του Rhythms Del Mundo , το Classics, όπου το κουβανέζικο σύνολο διασκευάζει μερικά από τα πιο ωραία ποπ (γενικός ο όρος ) τραγούδια. Και το κάνει με όλη τη μαεστρία του και την αγάπη που έχουν οι άνθρωποι αυτή στις μουσικές , είτε μαζί με τους καλλιτέχνες που έχουν τα τραγούδια, όπως με Κillers για παράδειγμα , είτε με την δική τους πινελιά και τις δικές τους αστραφτερές ενορχηστρώσεις ( Rolling Stones, Cat Power, Jack Johnson). Στο Cupid με την Amy Winehouse σκέτη ομορφιά αλλά και στο Hotel California, μια άλλη όψη του μυστήριου Hotel. Ήδη οι διασκευές γίνονται η μια μετά την άλλη επιτυχίες. Έχουμε ως ακροατές και μια κλίση στους Ρυθμούς του Κόσμου.

Blue Pilots Project - Reboot

Όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, τίποτε δεν είναι ορισμένο από την αρχή για τους Blue Pilots Project, ή απλά τον Θωμά Κοσίδη, που φαίνεται πως πρώτα τον γοητεύει η περιπέτεια των ήχων και πολύ μετά τα στυλιστικά μοντέλα της electronica , ενώ επιστρέφει τώρα στο καινούργιο Reboot για να δώσει μυθιστορηματικά τη συνέχεια της αφήγησής του. Με το Million Clouds στην αρχή «ζωγραφίζει» τον ουρανό κάτω από τον οποίο θα κινηθεί- με easy tempo και επιρροές από τζαζ όπου χωράνε μέσα τους τα πάντα. Από το πέταγμα των πουλιών, το προσπέρασμα στον ανοιχτό δρόμο, ο ψίθυρος της σκιάς, η ηχώ από τις μηχανές που ξεφυσάνε, το κλαμπ που ξενυχτάει, κάτι dub κι εξωτικό. «Πιλότοι» κρύβονται σε αυτό το πρότζεκτ –ξέρουν να απογειώνουν.

Ντανς, ελεκτρόνικα και «Ήθος» στο κλάμπινγκ

«Είμαι φαν της μουσικής. Μου αρέσει να ακούω διαφορετικά είδη, γιατί όχι λοιπόν και να παίζω διαφορετικά είδη; Μπορεί ο ήχος και το στυλ να έχουν αλλάξει μέσα στα χρόνια, το συναίσθημα όμως είναι το ίδιο». Αυτά λέει ο LΤJ Βukem, αναμφισβήτητος άρχοντας του drum΄ n bass, δημιουργός πολλών labels, με κυρίαρχo την Good Looking Records, χιλιάδες παραγωγές και ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους της μουσικής σκηνής τα τελευταία χρόνια.

Όπου και να τον πετύχεις- και στην Αθήνα, όπου επιστρέφει για να παίξει- δηλώνει ένα πράγμα: ότι παραμένει πρώτα από όλα αγνός μουσικόφιλος. Όπως τότε, όταν έπαιζε για πρώτη φορά στα μέρη μας, στο Άλσος, Νοέμβριο του 1996. «Τετάρτη βράδυ και ήταν αποκάλυψη», θυμάται ο Junior Sp (ή Γιώργος Σπηλιόπουλος), ψυχή της drum΄ n bass εγχώριας σκηνής που με τον Βρετανό μοιράζονται τον ίδιο ενθουσιασμό, και τώρα είναι η ψυχή ενός άλλου event της πόλης, στα 13 χρόνια παρουσίας της Ιnnersense στην ελληνική ηλεκτρονική σκηνή. Όπου θα βρεθούν στον ίδιο χώρο με τις μουσικές τους, εκτός από τον LΤJ Βukem (με τον ΜC Conrad μαζί), ο Αdam Freeland με παραγωγές και παρουσίες από τα φεστιβάλ ώς τα πιο ανήσυχα στούντιο και ο Κid Loco, από την ελίτ της electronica με πολλά χιλιόμετρα στο γαλλικό freestyle.

Και οι τέσσερις τους θα συναντηθούν στα πικάπ της εκδήλωσης με το όνομα Εthos. Γιατί Εthos? «Γιατί όλο αυτό που ονομάζουμε σκηνή του clubbing έχει γίνει ανήθικη, λείπει το ήθος, με την έννοια ότι δεν υπάρχει σεβασμός στον κόσμο. Όταν κάνεις ό,τι μπορείς για να διώξεις τον κόσμο, δεν μπορεί μετά να κατηγορείς τον κόσμο ότι εξαφανίζεται», θα πει ο Junior Sp, που ονειρεύεται όπως μερικοί ακόμη αυτό που ζητάνε οι φαν της μουσικής, έναν καλό χώρο, καλό ήχο και λογικές τιμές. «Θα πείτε ότι για Τιέστο ή για Βαν Ντάικ κατακλύζουν τα μαγαζιά, αλλά δεν είναι το κοινό του κλαμπινγκ αυτό, είναι οι ίδιοι που την επόμενη μέρα θα πάνε στη Βανδή, επομένως πηγαίνουν όχι για τη μουσική, αλλά για το hype». Και όταν με 60 ευρώ βλέπεις εδώ έναν DJ ενώ έξω 60 ευρώ είναι το εισιτήριο για ένα φεστιβάλ όπου θα δεις 100, υπάρχει θέμα. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, οι άνθρωποι που ασχολούνται δεν έχουν ιδέα για τον ήχο, είτε αγοράζουν ψυγείο είτε ηχείο είναι το ίδιο».

ΙΝFΟ
«Εthos» με LΤJ Βukem & ΜC Conrad, Αdam Freeland, Κid Loco στο Συνεδριακό Κέντρο Εθνικής Ασφαλιστικής (Λεωφόρος Συγγρού 103-105), το Σάββατο στις 23.00. Εισιτήρια 25 ευρώ (30 στο ταμείο).
Στο Ίντερνετ: http://www.sp-innersense.com/ethos

Μayer Ηawthorne - Α Strange Αrrangement

Ρετρό, το νέο μοντέρνο

Υπάρχει μια βιασύνη στη μουσική, τρομερή. Δεν προλαβαίνει να βγάλει το άλμπουμ του ο καλλιτέχνης και να το χαρεί αυτός και το κοινό, πάει, χαλάει, την επόμενη μέρα μπαγιατεύει, ο πελάτης ψάχνει για φρέσκο πράγμα στο ράφι. Τόση βιασύνη, που ξέχασες κιόλας τι άκουσες χθες και σου άρεσε. Είσαι ήδη στο επόμενο καινούργιο track (που για να εκδικηθεί την ημερομηνία λήξεως μοιάζει στο παλιό, απλά είναι καινούργιο). Γι΄ αυτό σας λέω, η μουσική είναι πολύ μυστήριο πράγμα και είναι η ζωή μας.

Μυστήριος τύπος και ο κύριος Μayer Ηawthorne, από τις παρέες τις Stone΄s Τhrow Records, που δεν βρέθηκε εκεί τυχαία. Είναι ο Βuddy Ηoly του ΄09 με τα κοκάλινα nerd γυαλάκια του, τα κουμπωμένα κοστουμάκια του και ένα βλέμμα «σόρι, αλλά εγώ δεν κάνω κοπάνα από το μάθημα». Μόνο που κάνει. Και στον ελεύθερο χρόνο του καταβροχθίζει τόνους από τις μουσικές της Μotown, τη 60΄s και 70΄s soul και τα αφομοιώνει με τον καλύτερο τρόπο. Ρίζες μουσικές βαθιές στο Ντιτρόιτ, και με hip hop παρελθόν, ψήγματα του οποίου κρύβονται πίσω από τη νέα (ρετρό) soul του στα τραγούδια του «Α Strange Αrrangement»- με δυο λόγια ένα από τα καλύτερα άλμπουμ που άκουσα φέτος.


Ο Μαρκ Ρόνσον, παραγωγός της Έιμι Γουάινχάουζ, έσπευσε να δηλώσει φαν. Άλλωστε, ο Μayer έχει και άλλο ένα κοινό με τη Έιμι, η φωνή του μαρτυράει μαύρο soul τραγουδιστή αλλά είναι λευκός- και δείτε φωτό ότι δεν σας γελάω. Ανάμεσα στις επιρροές του, που δεν είναι και μεγάλος κόπος για να τις καταλάβεις, ο Ηawthorne βάζει τους θρυλικούς Ηolland-DozierΗolland (το όνομά τους γραμμένο στην ούγια της Μotown), τον Smokey Robinson, τον Curtis Μayfield και όλους εκείνους που έδωσαν την ψυχή τους στη σόουλ. Το σπουδαίο όμως με τον κύριο εδώ είναι πως ό,τι ξεσκονίζει από το παρελθόν το ραντίζει με τον ήχο της εποχής, διατηρώντας ταυτόχρονα και τις δύο γεύσεις. Μην τον χάσετε, είναι fool for love και τα τραγούδια του σκέτη γλύκα.

Pink Martini - Splendor in Τhe Grass

Το καινούργιο «Ρink Μartini» έχει όλες τις γεύσεις και μια ακόμη, αυτή που απελευθερώνει την μπάντα του Όρεγκον από το ποτήρι και την αφήνει να κυλήσει παντού. Πολύ καλοί μουσικοί, το ξέρουμε, εδώ παίρνουν τον σαλονάτο ήχο τους και τον βγάζουν βόλτα σε τζάζι μέρη, λάτιν γωνιές, big band, γαλλικά σανσόν, πιάτσες του Σινάτρα και της παρέας και μια αναφορά στα λιτά πλην φινετσάτα των Carpenders, μέχρι και Ραφαέλα Καρά διασκευάζουν, αφού βεβαίως υπογράψουν με το χαρακτηριστικό στυλ τους εννιά ορίτζιναλ συνθέσεις. «Splendor in Τhe Grass» (Νaοve) και ανθισμένοι κήποι φθινοπωριάτικα.

Peter Kruder - Ρrivate Collection

Ο Peter Κruder (των Κruder & Dorfmeister) είπε για την Ρrivate Collection του (G-Stone) ότι είχε την ιδέα από συναυλίες που έκανε, τα Listening Sessions, σε χώρους με πολύ καλά ηχητικά συστήματα, όπου καλούσε κόσμο να καθίσει και να ακούσει μουσική για δύο ώρες, κάτι ασυνήθιστο αφού μουσική πια απερίσπαστη δεν ακούμε. Το κόνσεπτ μου αρέσει πολύ, και σε συνδυασμό με τον downtempο αφρό που δίνει η συνύπαρξη Τομ Γουέιτς, Κρεγκ Άρμστρονγκ, Τortoise κ.λπ. με τη φινέτσα της αυστριακής electronica, η συλλογή από το living room του Κruder παίζει όμορφα και στα δικά μας αυτιά.

Big Pink - A brief history of love

Μη νομίζεις ότι ξέρεις τα πάντα γύρω από το ροζ- εδώ έρχεται σε Βig Ρink απόχρωση το ντουέτο των electro/noise Βρετανών, που ίσως να μην καταφέρνουν να πουν όλα όσα θέλουν στο «Α Βrief Ηistory Οf Love» (4ΑD)- δεν γίνεται άλλωστε- αλλά με το «Love in Vain» και το «Dominos» βάζουν πινελιά και fuzz έξαψη στην ηλεκτρισμένη ποπ ομίχλη. Και τα κορίτσια πέφτουν σαν ντόμινο το ένα μετά το άλλο. Έτσι τουλάχιστον λένε.

Για φόρτωμα και δρόμο

● Από Cinnamon Chasers, το «Luv Deluxe»- δες «Α Μillion Μiles From Ηome»- άλμπουμ. Ο Βρετανός παίρνει οτοστόπ ευφάνταστη electronica και πάει όπου τον οδηγεί αυτή. Στο τέλος, η απόφαση τον δικαιώνει.

● Από Don Diablo, το «Νever Τoo Late». Θα έρθει πλήρες με το «Life Ιs Α Festival» πακέτο. Ο Ολλανδός παραγωγός είναι αποφασισμένος, αγριεύει τον ήχο και έτοιμος είναι να ανακατέψει τα χαρτιά. Η συνέχεια θα δείξει.

● Από το Ρanama 2 (σούπερ συλλογή, τα έχουμε πει) το «Love Letters» από Lord Cobra Υ Los Ηnos.

Duncan. Απλά κολλάει. Ο Εν Λευκώ το έχει κάνει ύμνο. Παίζει δυνατά όπου οι μουσικές έχουν αξία.

Μια αμαζόνα στο Διάστημα

ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΣΟΟΥ, ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΑ ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ, ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΠ ΚΑΙ ΤΟ ΑLΤΕR ΕGΟ ΤΗΣ ΦΕΡΝΕΙ Η ΜΠΙΓΙΟΝΣΕ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ.

Πριν από μερικά χρόνια στη συναυλία του Jay-Ζ στην Αθήνα είχε φουντώσει μια φήμη πως κάπου στα παρασκήνια ήταν και η Μπιγιονσέ και ότι θα έβγαινε και στη σκηνή να σιγοντάρει τον μεγάλο ράπερ, τότε αρραβωνιαστικό, σήμερα σύζυγό της. Οι φήμες είχαν φτάσει ώς το απέναντι πεζοδρόμιο της Πειραιώς (για την ιστορία, η Μπιγιονσέ δεν εμφανίστηκε, ήταν όμως εκεί) και επισήμως τότε γεννήθηκε ο πόθος στο ελληνικό κοινό να τη δει λάιβ.

Από εκείνη τη νύχτα μέχρι σήμερα, η καριέρα της Μπιγιονσέ πέρασε από εντυπωσιακούς σταθμούς, από την τελετή των Όσκαρ μέχρι την ορκωμοσία του Μπαράκ Ομπάμα, ώσπου τώρα, με ενισχυμένο προφίλ, έρχεται για συναυλία. Και μάλιστα όχι ως μία, αλλά ως δύο Μπιγιονσέ. Τη συνοδεύει το alter ego της, η γνωστή στους φαν Sasha Fierce. Η Sasha είναι η αμαζόνα και η Μπιγιονσέ είναι το σέξι θηλυκό- και οι δύο ενώνονται στην Μπιγιονσέ, γυναίκα καριέρας στον χώρο του θεάματος. «Δουλεύω σκληρά και δίνω τα πάντα για να προετοιμαστώ. Δεν βγαίνω στη σκηνή αν πρώτα τα πόδια μου δεν βγάλουν φουσκάλες και φτάσω στο σημείο να μην μπορώ να περπατήσω». Αυτή είναι η Μπιγιονσέ των συνεντεύξεων, ένα σκληρά εργαζόμενο κορίτσι- οι οποίες, συνεντεύξεις, συνοδεύονται από εξώφυλλα και τα οποία με τη σειρά τους πληρώνονται ακριβά, αφού το κορίτσι είναι ό,τι πολυτιμότερο έχει η ποπ, μετά φυσικά την τιμή της.

Βοηθάει το ότι σε όλο αυτό το πρότζεκ «Β», η ίδια έχει όραμα. Από τότε που ξεκινούσε από το Τέξας, σαν μία από τις χαριτωμένες Destiny΄s Child και ήθελε να ξεχωρίσει τραγουδώντας, χορεύοντας και παίζοντας στο σινεμά- όπως ακριβώς οι παλιές σταρ του Χόλιγουντ. Ώς εδώ τα έχει καταφέρει, ακολουθώντας τον δρόμο με τις καμπύλες και τη soul/hip hop πλευρά τής ποπ: Το κορίτσι από τον Νότο κατακτά τον κόσμο και το αμερικανικό όνειρο προβάλλεται σε επανάληψη.


Κάθε μήνα, λέει, έρχονται στο σπίτι της περίπου 15 πακέτα από σχεδιαστές μόδας, που ελπίζουν κάτι από αυτά να της γυαλίσει. «Ούτε εγώ θα μπορούσα να τα αγοράσω!» λέει. Ο Τιερί Μιγκλέρ είναι εκείνος που μοιράζεται το όραμά της σε αυτή την περιοδεία. Ο Μιγκλέρ βγάζει τη σέξι αμαζόνα που ζει κάτω από το μελιστάλαχτο χαμόγελό της, με κοστούμια που παραπέμπουν τη μια στα κλαμπ, την άλλη στο Διάστημα. «Το σόου έχει έντονη θεατρικότητα και πολλές μεταμορφώσεις. Πολλά εφέ τα εμπνεύστηκα από την ίδια την Μπιγιονσέ, γιατί μόνο εκείνη θα μπορούσε να τα κάνει να πετύχουν στη σκηνή», δηλώνει ο Μιγκλέρ. «Τεχνολογία, φώτα, σκηνικά, κοστούμια, όλα θα δουλέψουν για να βγάλουν το συναίσθημα και την ενέργεια που θέλουμε να μοιραστούμε με τον κόσμο».

Μια μεγάλη σκηνή, μια μικρότερη σκηνή- οι Suga Μama, η θηλυκή μπάντα της, και οι Μamas, τα κορίτσια που κάνουν δεύτερα φωνητικά- στη μέση κάνει την εμφάνισή της η Μπιγιονσέ και αρχίζει να τραγουδάει το «Deja vu», ενώ τη λούζει μια καταιγίδα από φως. Είναι ντυμένη μισή στα χρυσά, μισή στα ασημένια και το «Crazy Ιn Love» είναι η συνέχεια στο σετ.

Στην εποχή της οικονομικής ύφεσης η Μπιγιονσέ/Σάσα Φίερς προτείνει μουσική και θέαμα σε εντυπωσιακές αναλογίες. Αυτό φέρνει η «Ι Αm... Τour» - με τα ανάλογα εντυπωσιακά νούμερα (εισπράξεις 53,5 εκατ. δολαρίων).

Μέχρι να έρθει, προβλέπω, ακόμη μια φήμη. Την αντίστροφη. Κάπου εκεί στα παρασκήνια θα κυκλοφορεί, λέει, ο Jay-Ζ. Αφού η Μπιγιονσέ, όπως έχει πει, ταξιδεύει πάντα με την οικογένεια. Ο πατέρας είναι ο μάνατζερ, η μητέρα συνέταιρος στις επιχειρήσεις μόδας. Και ο Jay-Ζ; Αυτός, εκτός από σύζυγος, είναι ο hip hop άρχοντας και από τους πιο βασικούς παίκτες στα μουσικά πράγματα.
info : Η Βeyonce στις 8 Νοεμβρίου, στο Κλειστό Μπάσκετ του ΟΑΚΑ.
Εισιτήρια: 50 ώς 100 ευρώ (250 ευρώ VΙΡ).
Πληροφορίες τηλ. 211-1071.011.

Rumble in the Jungle

35 χρόνια απο τη θρυλικό εκείνο rumble in the jungle, όπου ο
Mohamed Ali νίκησε τον George Foreman στο Ζαϊρ, και ξαναπήρε τον τίτλο του σε αυτό που έμεινε στην ιστορια του box και όχι μόνο σαν μια από τις πιο διάσημες αναμετρήσεις, την οποία μαλιστα περιέγραψαν οι πένες του Νόρμαν Μέιλερ και του Χάντερ Τόμσον.
Γυρω απο το ματς στήθηκε και ένα μικρό (που λέει ο λόγος) φεστιβάλ και έπαιξαν ο Τζέιμς Μπράουν, η Σέλια Κρουθ, οι Fania All Stars- από όπου μάλλον εμπνεύστηκε και ο καλλιτέχνης (James Blagden) και έφτιαξε το βίντεο που βλέπετε, ενώ άλλα βίντεο έφτιαξαν άλλοι καλλιτέχνες στο rumblevision αφιέρωμα που μπορείτε να δείτε ολόκληρο στο http://www.nomas-nyc.com/rumblevision/
Το blender παίζει μποξ και πάντα fights back.

who' s there in the woods?

Και όμως βρήκαμε το halloween spirit κρυμμένο στα δάση μαζί με τα πρώτα κρύα και ενώ το μπαρ Wolf είχε κλείσει τις πόρτες του. Πού να το ξέρουμε κι εμείς...Μια σκιά έτρεξε πίσω από τα δέντρα, την ακούσαμε να χάνεται και γυρίσαμε πίσω γιατι είχε παγωνιά και οι κολοκύθες είχαν ανάψει. Το αρνάκι λαδορίγανη και το χοιρινό πορτοκάλι στην Κληματαριά ήταν θαύμα. Και του χρόνου, κολοκυθάκια μου :)!

Ραπανάκια για την όρεξη

Aν όλοι θέλουμε κατά βάθος να γίνουμε αγρότες, νησιώτες και του ΄60 εκδρομείς, που λέει και το τραγούδι, γιατί καθόμαστε εδώ και τρώμε στη μούρη όλη αυτή τη μούχλα;

Απορώ. Και δεν βγάζω τα συμπεράσματά μου μόνο από τους κήπους στις αυλές και τις γλάστρες στα μπαλκόνια της πόλης, αλλά από τις φάρμες που γέμισε το Ίντερνετ και που αν έχεις περάσει μια βόλτα τελευταία από facebook μεριά θα δεις όλο τον καλό τον κόσμο να σπέρνει, να ποτίζει, να μαζεύει τα ζαρζαβατικά του και να ταΐζει τα ζωντανά- υποθέτω ότι θα πρέπει κανείς να ταΐζει τα ζωντανά στη φάρμα του, αλλιώς τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε; Εγώ που σας μιλάω τώρα, δεν έχω γίνει κάτοικος της ξακουσμένης Farmiville πολιτείας, αλλά πάρα πολλοί φίλοι μου έχουν γίνει και επιθυμούν διακαώς (αν κρίνω από email που παίρνω καθημερινά) να γειτονέψουν τα χωράφια μας- στην περίπτωση που κι εγώ είχα ένα. Φαίνεται εύκολο να βρεθείς με κτήμα στην Farmville. Προς τα εκεί πάμε άλλωστε ολοταχώς- όλα τα υπάρχοντά μας σε κάποια πλασματική Farmville θα έχουν υπόσταση.

Το νέο trend (παλιό πια για τους φανατικούς Farmvill-ίτες) είναι να αγοράζεις σπόρους, να φροντίζεις τις μελιτζάνες σου, να μην αφήνεις τα καημένα τα καρότα στο έλεος του Θεού. Αυτές ακριβώς οι δραστηριότητες ως καθημερινότητα έχουν ξετρελάνει τους πάντες, είναι ό,τι πιο hot μπορεί να κάνει κανείς έπειτα από μια βόλτα το βράδυ στην Αβραμιώτου για ποτό. Να ποτίζει στο facebook. Σοβαρά, όχι πλάκα.

Και όλα αυτά, την ώρα που ο αγρότης- εκείνος ο μόνος ντε- ψάχνει. Με το καλό να βρει ο άνθρωπος, γιατί αν περιμένει να βρει τις λύσεις στην αγροτική πολιτική, μαύρος δάκος που τον έφαγε. Ραντεβού με τα τρακτέρ, τα νέα επεισόδια. Πού; Στο σημείο ακριβώς όπου νεο- αγρότες θα συναντήσουν την αγροτιά που αγωνίζεται, την ώρα που τα πληκτρολόγια στα λάπτοπ θα παίρνουν φωτιά. Η Νάξος, η Πάρος, η Σύρος και η σούπερ Κρήτη μας στα επόμενα χρόνια, λένε οι μελέτες, αυξάνουν τον πληθυσμό τους. Προς το παρόν εικονικά ραπανάκια για την όρεξη. Που, ως γνωστόν, έρχεται τρώγοντας.

Οι θρυλικοί SΟΝΙCS έρχονται για δύο συναυλίες στην Αθήνα

Ροκ «Το μόνο που ζητάει είναι να το νιώθεις»

Αν ψάξεις στην αυλή κάθε ροκ γκρουπ που αξίζει την προσοχή, θα βρεις τα ίχνη των Sonics, απλώς γιατί βρέθηκαν εκεί πριν από τους άλλους και έδωσαν την έμπνευση σε μερικούς από τους καλύτερους. Ο Τζακ Γουάιτ, ο μακαρίτης ο Κερτ Κομπέιν των Νirvana και άλλοι πολλοί υποκλίνονται στον ήχο που οι Sonics δημιούργησαν την εποχή που οι ήρωες της τηλεοπτικής σειράς Μad Μen (΄60s με σφραγίδα γνησιότητας) έφεραν ξανά στη μόδα, τότε που σαν αληθινοί mad men οι Sonics έσπαγαν τα τζάμια στα γκαράζ της Αμερικής. Από τότε τα γκαράζ έπαψαν να έχουν τζάμια και το garage rock κέρδισε την αιωνιότητα.

«Γιατί είναι αληθινό και γεμάτο ενέργεια», εξηγεί ο Τζέρι Ρόσλι, πλήκτρα και φωνή των Sonics για το garage rock που τρέχει στο DΝΑ της μουσικής τους. «Και αρέσει σε κάθε γενιά γιατί δεν απαιτεί καμιά ειδική τεχνική, το μόνο που χρειάζεται είναι να νιώθεις τη μουσική και οι νέοι κάθε γενιάς μπορούν αυτό να το νιώσουν», εξηγεί ο κιθαρίστας Λάρι Παρίπα, λίγο πριν τις δύο συναυλίες των Sonics στην Αθήνα. Τέτοιες μέρες πριν από ένα χρόνο οι Sonics έκαναν θριαμβευτική- ύστερα από 35 χρόνια- επιστροφή στα μέρη τους, στο Σιάτλ, στα χώματα του οποίου γεννήθηκε το grunge ροκ που αποθέωσαν οι Ρearl Jam και οι Νirvana. «Τη δεκαετία του ΄60 θέλαμε πραγματικά να νιώθουμε τη μουσική. Και αυτό σήμαινε, τι; Παραμόρφωση στην κιθάρα πριν ανακαλυφθούν τα master volume controls και τα fuzz boxes. Δηλαδή είχαμε πιο δυνατό ήχο και ντραμς από κάθε άλλη μπάντα». Η επιστροφή όλων των ΄60s επιρροών στην κόψη του πανκ ξαναέφερε το ροκ στα ίσα του, αφού κάτι τόσο δυνατό στη φιλοσοφία και τη μουσική του δεν απαιτούσε παρά raw power. Αλλιώς, θα ήταν κάτι άλλο.

«Το ροκενρόλ όμως δεν τελείωνε στα ΄60s» γράφει ο Λάρι στο email, απαντώντας στις ερωτήσεις μας. «Στα ΄60s οι στίχοι των τραγουδιών μιλούσαν για το αγόρι που του έλειπε το κορίτσι του κ.λπ., μέχρι που αρχίσαμε εμείς να τραγουδάμε για τον Σατανά ή και τη στρυχνίνη. Σήμερα οι ρόκερ παντού τραγουδούν για τα πάντα». «Το ροκενρόλ παραμένει ζωντανό τόσο καιρό γιατί είναι η φωνή κάθε γενιάς» προσθέτει ο Ρόσλι.

Τι μπορεί οι Sonics να θέλουν ακόμη να πετύχουν; «Θέλουμε να γράψουμε κι άλλη μουσική, να κάνουμε κι άλλα άλμπουμ, γιατί νιώθουμε πως οι Sonics έχουν ακόμη στη μουσική να πουν πολλά» λέει.

Λάρι Παρίπα: «Θα ήταν ωραίο να ηχογραφήσουμε καινούργια τραγούδια και να δούμε μετά ότι σημαίνουν στον κόσμο τόσα όσα και τα παλιότερα τραγούδια μας». Τώρα, λένε, ακούνε φανατικά πολλά είδη μουσικής. «Τα πάντα από το ροκ και την κάντρι, τελευταία έχω κολλήσει με Foo Fighters» λέει ο Παρίπα. « Οι μπάντες που μου αρέσουν αυτό τον καιρό είναι Green Day, Τhe Ηives, Τhe Street Dogs, o George Τhorogood, επίσης αγαπώ τους Delbert ΜcClinton και Εagles» λέει ο Ρομπ Λιντ, ο σαξοφωνίστας των Sonics.

Και αν για κάποιους το ροκενρόλ έχει χάσει από τα αντανακλαστικά του και τη δυναμική του στην κοινωνία, οι Sonics βλέπουν και την άλλη όψη του. «Μπορεί να μην έχει την επίδραση που είχε στα χρόνια του Βιετνάμ, αλλά είναι στοιχείο του κοινωνικού ιστού και αφορά τους ανθρώπους από παιδιά που είναι και μετά ενήλικοι... Στις συναυλίες μας θα δεις όλες τις ηλικίες. Και για κάποιο περίεργο λόγο, όπως πολλά άλλα πράγματα έτσι και το ροκ φαίνεται ότι επιστρέφει στα νιάτα του».

Οι Sonics έρχονται πρώτη φορά στα μέρη μας για συναυλία. Τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν και προστέθηκε και δεύτερο λάιβ την επόμενη ημέρα. Το ροκενρόλ κοινό της πόλης τιμά τις αξίες του.

ΙΝFΟ
Τhe Sonics, Παρασκευή 6 και Σάββατο 7 Νοεμβρίου στο Gagarin (Λιοσίων 205).
Εισιτήρια: 30 ευρώ.

Με μια ματιά

●Δημιουργήθηκαν στην Τάκομα της Ουάσιγκτον αρχές της δεκαετίας του ΄60.

●Ξεχώρισαν στη σκηνή του ροκ και όχι μόνο στο Σιάτλ, παίζοντας γρήγορα και δυνατά.

●Ο Τζέρι Ρόσλι ήταν, όπως έλεγαν, ένας λευκός Λιτλ Ρίτσαρντ.

●Τους χαρακτήρισαν και πρώτη punk rock μπάντα- είναι από τους βασικούς εκπροσώπους του garage rock.

●Τραγούδια τους «Strychnine», «Ρsycho», «Τhe Witch», «Ηe΄s Waitin».

●Διαλύθηκαν το 1968.

●Επανασυνδέθηκαν για λίγο το 1972.

●Ξαναβρέθηκαν το 2007 για το Cavestomp garage rock φεστιβάλ του Μπρούκλιν.

●Οι White Stripes τούς αναφέρουν ως το γκρουπ που τους επηρέασε περισσότερο από όλα.

Monsters of Folk - s/t

Ροκ και φολκ σημεία και τέρατα

Επειδή γίνεται χαμός εκεί έξω, μουσικές συνωστίζονται στην πόρτα, τις «κατεβάζουν» τα νερά της βροχής και τα downloads μπουκώνουν τα φρεάτια, ας έχει κανείς υπόψη πως είναι μόνος του να διαλέξει. Ανοιχτά αυτιά και καλή τύχη. Και αφήστε να δημιουργηθούν καινούργια ρεύματα.

Μερικά πράγματα γίνονται τυχαία και τα περισσότερα τυχαία πράγματα συμβαίνουν στον δρόμο. Ακόμη και ένα super group σε μέρες που τίποτε δεν είναι τόσο σούπερ βρίσκει την κατάλληλη συγκυρία, το χάσμα στον χρόνο, τον χώρο και τις αλλαγές στο μουσικό γίγνεσθαι.

Έχουμε λοιπόν στο ίδιο δωμάτιο (στούντιο, μουσική σκηνή) μαζί εκλεκτούς κυρίους και μουσικούς της πρώτης γραμμής:

Ο Jim James των Μy Μorning Jacket, o Μ. Ward (She & Ηim), ο Conor Οberst και ο Μike Μogis από τους Βright Εyes- τέσσερις ρόκερ που κοιτάνε προς φολκ μεριά, και οι τέσσερίς τους από τους καλύτερους στη δουλειά εκεί έξω. Πώς έγινε αυτό; Έτσι. Πού βρέθηκαν; Κάπου. Για ποιο λόγο; Για κανέναν συγκεκριμένα. Τίποτε δεν υπολογίστηκε (αν ξέρετε τους χαρακτήρες θα καταλάβετε), άνοιξαν οι πόρτες και έτρεξε μουσική. Μοιάζει σχεδόν με παράλληλο Σύμπαν στα τελευταία μουσικά επεισόδια.


Αλλάζουν ρόλους, αλλάζουν όργανα, θέση στα φωνητικά και κατευθύνσεις. Μπαίνουν στο Μonsters of Folk (μικρή ειρωνεία, όπως διαπιστώνετε) με το περίπου trip-hop του Dear God, συνεχίζουν με τις Βeatle-ικές επιρροές του Say Ρlease και στη steel κιθάρα του Right Ρlace πιάνω και λίγο Έλβις. Όσο πιο πολύ τα ακούς τόσο πιο πολύ σε κερδίζουν, κάπως όπως τα τραγούδια παλιά (παλιά, που όπως λένε και εκείνοι «God was in our side») που οι μουσικές είχαν διάρκεια.

Στο «Α Μan Νamed Τruth», πιο κάτω, θα πουν την ιστορία σαν φήμη που απλώνει τα πλοκάμια της σε μια νέα κάντρι μπαλάντα, «Μην αγοράζεις τίποτε από άνθρωπο που τον λένε Αλήθεια». Και η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποί μας θα γυρίσουν κάποια στιγμή στις καθημερινές δουλειές τους, στα γκρουπ που έχουν και συντηρούν και στο σπίτι που όλο κάτι ζητάει. Σίγουρα όμως θα επιστρέφουν κάθε τόσο να ταΐσουν τα Τέρατα της Φολκ. Εκτός από τα monsters, βλέπετε, ύστερα από όσα ακούσαμε, άνοιξε η όρεξη και σε εμάς.

David Gray - Draw the line

Ο David Grayχαράζει πορεία. Άλλη πορεία αφού ο μεσαίος χώρος που υπερασπιζόταν μέχρι εδώ είχε βουλιάξει σε βαθιά, θολά νερά από τον συνωστισμό και τους πολλούς πνιγμούς τελευταία. Πιο φολκ εδώ ο κ. Γκρέι και με πιο ακατέργαστο ήχο το καινούργιο του Draw Τhe Line(Universal) ακούγεται ήρεμος και χαλαρός και ελεύθερος ως προς όλες τις βρετανικές συμβάσεις της ποπ. Ξαναγεννημένος τραγουδοποιός, θέλει να ρισκάρει και να παίξει στα δύσκολα, δεν ποζάρει άλλο σαν ποπ είδωλο- οι ποπ σταρ άλλωστε δεν βγαίνουν στο εξώφυλλο με κουμπωμένα ως επάνω γιλέκα. Στο μεταξύ προλαβαίνει, αλλάζει και μπάντα και στρώνεται να γράψει τα τραγούδια του. Από αυτά, πάνω από τα μισά είναι πολύ καλά.

Rosanne Cash - The list

Σταθερή πορεία και, πάνω από όλα, κληρονομιά μεγάλη. Έφτασε η στιγμή που και η Rosanne Cashφτιάχνει τη λίστα της-Τhe List(Μanhattan). Λίστες υπάρχουν και κυκλοφορούν πολλές, σπάνια όμως όπως εδώ βρίσκεις το γούστο, την έμπνευση και τους καλεσμένους να δένουν κάτω από μια ζεστή, φιλόξενη κάντρι/φολκ/ τζαζ στέγη. Ο Βruce στο Sea of Ηeartbreak, o Εlvis Costello στο Ηeartaches by the number, ο Jeffy Τweedy (Wilco), o Rufus. Η ιστορία λέει πως κάποτε ο Johnny Cash έδωσε στην κόρη του μια λίστα από εκατό τραγούδια. Χρόνια μετά, η Rosanne βουτάει μέσα σε αυτά: παραδοσιακά, συνθέσεις του Ηaggard και του Dylanτο Girl From Τhe Νorth Country από τον τελευταίο, κομμάτι με συναισθηματική αξία αφού ήταν αυτό που το ΄69 το είχε ηχογραφήσει με τον μπαμπά της. Και το παιχνίδι είναι όλο δικό της.

Υπάρχει ζωή και έξω από το σούπερ γκρουπ

●«Soul Singer in a Session Βand». Από την άλλη δουλειά του Κόνορ Όμπερστ και του Μάικ Μόγκις, τους Βright Εyes και το πάρα πολύ καλό τους Cassadaga.

●«Εvil Urges» των Μy Μorning Jacket του Τζιμ Τζέιμς και το ομώνυμο άλμπουμ τους, που ήταν και από τα καλύτερα περσινά του ροκ.

●«Stars Οf Leo» από το Ηold Τime του Μ. Ward- από τα καλύτερα φετινά. Toν είδαμε και λάιβ με τη Νόρα Τζόουνς στο Ηρώδειο.

●«Αs Ι΄m leaving» του Ντέιβιντ Γκρέι, που ακουγόταν στο τρέιλερ του επεισοδίου του «CSΙ Las Vegas», όπου έφευγε ο Τζιλ Γκρίσομ από τη σειρά. Το είδαν και το άκουσαν όλοι.

Μotor City Man

Εκει που ο Smokey Robinson συναντά τον J Dilla. O άνθρωπός μας είναι ο Mayer Hawthorne απο το Detroit. Kαι κάπου κάπου βγαινει και τα λέει και με τους Roots ;)

Willard Grant Conspiracy - Paper Covers Stone

Στα βήματα του Μπομπ και του Μπρους.

Πολλοί άνθρωποι οδηγούν χιλιόμετρα για να ακούσουν μουσική, άλλοι πετάνε και περνούν ώρες και ώρες ακούγοντας μουσική. Πολλοί άνθρωποι ξυπνούν με μουσική και άλλοι κοιμούνται με μουσική- ή έχουν μουσική στο κεφάλι τους χωρίς καν να το έχουν στο πρόγραμμα. Άλλοι απαντούν στο τηλέφωνο με μουσική και άλλοι μοιράζονται μουσικές με πάθος. Υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται με μουσικές, ξεχνιούνται με μουσικές, ντύνονται με μουσικές, μιλάνε με μουσικές και μερικοί που χωρίς μουσική δεν κάνουν τίποτε.

Απολύτως τίποτε χωρίς μουσική; Μοιάζει σχεδόν με τάμα. Αλλά και ο Ρόμπερτ Φίσερ με τη βιβλική μορφή του μοιάζει να είναι αφοσιωμένος σε κάτι ιδανικό, σε μια δική του ηθική, σε μια μεταφυσική σφαίρα που χτυπάει δεξιά κι αριστερά, πάνω και κάτω σε αδιέξοδα, νευρικά σαν τις μεταλλικές μπίλιες σε ξεχαρβαλωμένο φλιπεράκι.



«Ρainted Βlue», τραγουδάει ο Φίσερ, ξεκινώντας με τους Willard Grant Conspiracy συνοδοιπόρους να διασχίσει την προσωπική του έρημο (από τη Μασαχουσέτη και την Καλιφόρνια ώς την Αθήνα, όπου θα παίξουν στις 23 του μήνα). Ξέρει πως είναι ζόρικα εκεί έξω, αλλά υπάρχουν ψυχές που ακολουθούν. Στις ρίζες της alt. country, ψιθυριστά, μελωδικά κι εκεί όπου όταν ανάψεις ένα σπίρτο θα ακούσεις τον ήχο του. Γενναία μεταλλική φωνή σαν κεραυνός σε ετοιμάζει για την πτώση (Ρreparing For Τhe Fall) και παγώνει το αίμα έτσι και σε ψήσει να χωθείς στα βάθη του Ghost Οf Τhe Girl Ιn Τhe Well. Στα βήματα του Μπομπ και του Μπρους. Τι ακριβώς συμβαίνει εδώ; Οι Willard είναι γυμνοί- γδύνουν και τα τραγούδια στην ακουστική τους εκδοχή, πιάνο, κιθάρα, βιολιά (έξω τα ντραμς) και σου λένε: «Κοίτα». Η εκφραστική τους δύναμη είναι τυφώνας (ο Στιβ Γουίν πρόθυμος κι αυτός επιβάτης), ο δρόμος τους όμως είναι περπατημένος πολύ τελευταία και χωρίς καμιά διαφορετική στροφή. Η ασκητική μουσική ζωή του Φίσερ απαιτεί προσήλωση και αν τον ακολουθήσεις πιστά, μόνο τότε μπορεί να σε βγάλει σε απίθανα μέρη.

Reverend Ηorton Ηeat - Laughin΄ & Cryin΄

Γελάει καλύτερα όποιος γελάει από την αρχή ώς το τέλος τελικά, και αν το ροκ εν ρολ είναι μάξιμουμ αγχολυτικό χωρίς συνταγή γιατρού και παρενέργειες, η αγωγή των Reverend Ηorton Ηeat, από το Τέξας, συνιστάται ανεπιφύλακτα και στο άλμπουμ νούμερο δέκα,«Laughin΄ & Cryin΄»(Υeproc). Ροκαμπιλάτο ταμπεραμέντο και γκαζωμένες κιθάρες στην υπηρεσία των Death Μetal Guys, Βeer Ηolder (s) και Crazy ΕxΒoyfriend (s), ιστορίες δηλαδή βγαλμένες από τη ζωή, που ποτίζουν τα μπαρ και συνεχίζονται non stop έως την αιωνιότητα. Η ζωή έχει πλάκα, και αυτό από μόνο του μπορεί να προκαλέσει μελαγχολία. Οπότε ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: please don΄t take the baby to the liquor store- έχει μια ζωή μπροστά του ένα μωρό να μεθύσει. Μπορεί ο «αιδεσιμότατος» Τζιμ να πενηντάρισε, το καλό όμως είναι πως δεν έβαλε καθόλου μυαλό.

Dawn Landes - Sweetheart Rodeo

Γλυκό, πικρό, με μυρωδιές και ιστορίες, διεισδυτικό, παραμυθένιο- από τα πιο όμορφα CD της φολκ ποπ που βγήκαν τελευταία, το Sweetheart Rodeo(CV) της Dawn Landes που μεγάλωσε στο Κεντάκι και ζει και γράφει τις μουσικές της στη Νέα Υόρκη, δίπλα στον σύντροφό της Τζος Ρίτερ. Μπράβο στο κορίτσι. Και για ακόμη έναν λόγο. Που δεν μένει στο όμορφο σκηνικό που φτιάχνει, αλλά αφήνει από το κλίμα της μουσικής της να προβάλλουν ξεχωριστά τα τραγούδια. Αυτά που είναι και οι πρωταγωνιστές ξανά.

Richmond Fontaine - We Used Τo Τhink the Freeway Sounded Like Α River

Ψάξτε το. Ο τίτλος του-We Used Τo Τhink the Freeway Sounded Like Α River- (Εl Cortez) οδηγεί κατευθείαν στα μέρη των Richmond Fontaine και δεν χρειάζεται να περιπλανηθεί κανείς- υπάρχουν όλα σημαδεμένα στον χάρτη. Η μπάντα από το Όρεγκον του Will Vlautin κάνει θαύματα, όπως κάποιος φτιάχνει ένα κάστρο με ξυλαράκια που μαζεύει από τον δρόμο. Τραγούδια με δυο ανάσες, «κλικ» στο υποσυνείδητο και εκείνη η μαγική στιγμή που κρύβεται εκεί που κλείνεις την τηλεόραση και ανεβάζεις τον ήχο της μουσικής.

Της εποχής (και επιλεκτικά)

●Ο Μichael Μiller με το «Ι Μade Υou Up». Ο Καλιφορνέζος ποιητής βλέπει τα φύλλα να κιτρινίζουν.

●Ο Lyle Lovett με το «Νatural Forces» και τη σκοτεινή κομψότητα που τον ακολουθεί σε ό,τι κάνει.

●Οι Αvett Βorthers στο «Ι and Love and You» στα χρώματα της ώχρας, της στιγμής και της εξοχής.

● Οι Shοtgun Ρarty με το «Μean Οld Way» από το Όστιν, σε old school κάντρι και τζαζ φθινοπωρινή.

Friday the 13th one more time.

Έτσι είναι η ζωή, δεν τον αφήνουν τον Jason στην ησυχία του τα παλιόπαιδα, πάνε κοντά στην Crystal Lake και φυτεύουν χόρτο.
Με την υγρασία και το λίπασμα, το χόρτο γίνεται ίσαμε εκεί πάνω και την ώρα της συγκομιδής σκάνε στην παλιά κατασκήνωση επισκέψεις.
Κάπου ανάμεσα σε ρεαλισμό και ειδυλλιακά τοπία του Τέξας, ο Marcus Nispel ξαμολάει τον Jason που θυμάται τη μαμά και συγκινείται (άλλο και τούτο) όταν ακούει το όνομά του. Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν βέβαια – ο Jason είναι ακόμη πολύ θυμωμένος, αν όχι και τόσο πια ευρηματικός , μολονότι σε δυο σκηνές παίρνει πόντους, σε αυτή με την κοπέλα στη λίμνη και με το αμάξι που σταματάει στο δρόμο. Μπαίνω στον πειρασμό να σας πω το τέλος, αλλά αυτό , μάλλον το ξέρετε.

new armada !

Το "I won't kneel" είναι το νέο τραγούδι των Groove Armada.Αναμονή για το album.

Ο κανονικός άνθρωπος

Toν είχαμε ξεχάσει εντελώς. Μερικοί δεν μπορούσαν να θυμηθούν ούτε με τι έμοιαζε. Άλλοι είχαν πειστεί πως ήταν urban legend, αστικός μύθος σαν αυτούς που λένε ότι στους υπόνομους της πόλης ζουν παράξενα πλάσματα που βγαίνουν τη νύχτα και αλλάζουν τις πινακίδες στους δρόμους.

Μα υπάρχει στ΄ αλήθεια ο «κανονικός άνθρωπος»και αν ναι, πώς είναι; Περνάει από τη διάβαση; Μιλάει στο τηλέφωνο; Του αρέσει η μακαρονάδα; Έχει σάρκα και οστά; Και ποια η θέση του σε αυτόν τον πλανήτη; Εδώ όπου μια ανεμοδαρμένη ύπαρξη με βαθύ ντεκολτέ, αβαθές βλέμμα και όχι και τόσο μεγάλη δραστηριότητα στον εγκέφαλο κάνει δηλώσεις που μεταδίδονται στα κανάλια ως υψίστης σημασίας και κοσμοϊστορικές για το πώς έπιασε φωτιά το μαλλί και για το αν σκοπεύει μέσα στη χρονιά να παντρευτεί (αν ναι, να δεσμευτεί αμέσως για την ημερομηνία). Όπου ο σοφός επικοινωνιολόγος κάνει πολιτική και παίρνει το χειροκρότημα επειδή τα κατάφερε, ή την ευθύνη αν δεν τα κατάφερε. Αν είναι τόσο καλός, ας κατέβει στον δρόμο να επικοινωνήσει με τους άνεργους και τους απεργούς- «Δεν έχετε ψωμί; Φάτε επικοινωνία».

Σε αυτόν τον ίδιο ωραίο μη κανονικό πλανήτη που ζούμε, κυκλοφορούν τα κοστούμια της εξουσίας αυστηρά και ατσαλάκωτα, με ύφος «και μεγάλη χάρη σου κάνω τώρα που ασχολούμαι με το θέμα σου» (όχι ότι ασχολούνται, το ύφος είναι) και μιλάνε μια άλλη γλώσσα κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους.

Ο τρελός του χωριού που κάνει τούμπες και λέει αρλούμπες είναι ο νέος κανονικός άνθρωπος, πρότυπο για όλους αν θέλουν φήμη, χρήμα και μια αναφορά στις κοσμικές στήλες του λάιφσταϊλ (μπαφιάσαμε αδέλφια). Έτσι που όταν ο κανονικός- κανονικός άνθρωπος εμφανιστεί, όλοι τον κοιτάνε με θαυμασμό, ενθουσιάζονται που μιλάει κανονικά, που περπατάει κανονικά και δεν πάει με τη λιμουζίνα ώς το περίπτερο- κανονικά πράγματα δηλαδή, αυτονόητα, τόσο που καμιά φορά ο κανονικός άνθρωπος μπερδεύεται και μπαίνει στον ειρμό του επικοινωνιολόγου, στην κοψιά του κοστουμιού, στον λόγο- μπετόν της παρέας και λες: Τελικά δεν υπάρχει, urban legend είναι. Ή- τι να πω- αν υπάρχει, πρέπει να παλέψει πολύ για να καταλάβουμε ότι είναι εδώ.

Eδώ ο Εlvis, εκεί ο Elvis, πού είναι ο Elvis?

Στο σάουντρακ της ταινίας του Ricky Gervais ,Τhe Invention Of Lying όπου λέει το τραγούδι του Cat Stevens “Sitting”
Στο άλμπουμ της Rosanne Cash όπου τραγουδάει το Heartaches By The Number
Στο νέο κύκλο επεισοδίων του σόου του Spectacles όπου έχει καλεσμένους Bruce, Bono, John Prine κλπ κλπ.
Όχι, για να μην λέτε ότι χανόμαστε…

Laura Vane & the Vipertones - s/t

Οι γυναίκες βάζουν τις φωνές

Συνταρακτικά άλμπουμ; Δεν θα τα βρεις στην τελευταία σοδειά. Δεν τρέχει τίποτε όμως. Τον χώρο σαρώνουν μουσικές και κομμάτια - κομήτες μέσα σε μια τρελή παραγωγή από ήχους που από κάπου έρχονται (όπου και αν τελικά πηγαίνουν).

Το κυνήγι του μουσικού θησαυρού συνεχίζεται με αμείωτο ενδιαφέρον. Ώρες χρειάζεσαι για να ξεσκονίσεις τα αρχεία της dusty groove και να χαθείς στα Fania DJ series του Gilles Ρeterson. Αυτά θα σε πάνε κάπου αλλού, έτσι είναι οι μουσικές, η μια φέρνει την άλλη. Πάει καιρός που ψάχναμε την καινούργια Αmy Winehouse. Τώρα ψάχνουμε πάλι την παλιά- οι γυναίκες βάζουν τις φωνές στο σάουντρακ της εποχής μας.

Όσο, ας πούμε, και αν ήσουν προετοιμασμένος για το φαινόμενο Joss Stone, η «μαύρη» φωνή έβγαινε εντυπωσιακά από τον ολόλευκο λαιμό της.



Η Laura Vane είναι το καινούργιο hot όνομα της soul/funk σκηνής. Σαν άλλες Sharon Jones and the Daptones, οι Laura Vane & the Vipertones στύβουν όλους τους χυμούς από τα παλιά μαύρα βινύλια και χωρίς να το πολυαναλύουν φτιάχνουν ένα δικό τους δροσιστικό μείγμα με groovy υλικό που χτυπάει καμπανάκι στα κλαμπ του κόσμου. Η δεσποινίς Vane έρχεται από την αγγλική σχολή- άλλο αν ακούγεται σαν από το Χάρλεμ- και έχει τραγουδήσει με Gnarls Βarkley (για το funk του πράγματος) και Τhe Streets, μεταξύ άλλων, ενώ οι Vipertones, από διάφορα αγγλικά και ολλανδικά σχήματα που κόλλησαν στα στούντιο της unique records για καλό. Μπαίνεις στο νόημα με το που ξεκαθαρίζουν από το πρώτο κομμάτι τις προθέσεις τους- «θα τινάξουμε το ταβάνι» (roof off). Από εκεί και πέρα, το πού θα σταθείς είναι δική σου υπόθεση. Το παρκέ καίει, τα πνευστά χορεύουν, η Laura σηκώνει το μαγαζί στο πόδι. Το πιο πιθανό, να σε παρασύρει το «κύμα»- ό,τι και αν ψάχνεις στη μουσική, μπορείς να σταματήσεις για λίγο και να χαρείς τη στιγμή. Γιατί κάμποσες τέτοιες στιγμές χάνονται στο κυνήγι.

Ιmogen Ηeap - Ellipse

Συμβαίνει όλο και πιο συχνά τελευταία. Φταίνε τα laptop της ποπ; Η Ιmogen Ηeap με λίγο από όλα: βιολογικά ρεφρέν, σεκάνς από ηλεκτρικά όνειρα, τιτιβίσματα και τραγούδια γύρω από τη φωτιά (Ηalf Life το καλύτερο από αυτά) γύρισε τον κόσμο και όταν επέστρεψε στο δωμάτιό της κάτω από τον μελαγχολικό ουρανό της Αγγλίας συναρμολόγησε με καθαρά χέρια το Εllipse (Sony). Ευχάριστο όσο μια καραμέλα μέντα για να δροσίσει την αναπνοή. Αλλά δεν χορταίνεις με καραμέλες ούτε στη μουσική.

Nelly Furtado - Mi plan

Το πλάνο της Νelly Furtado πρέπει να είναι ακριβώς αυτό, να δοκιμάσει όλα τα είδη της μουσικής- της εύχομαι να το πετύχει. Μετά το hip hop, τα electro, τα πορτογαλέζικα, είναι η σειρά του λάτιν «Μi plan» (Universal) όπου νομίζω πως είναι και η καλύτερη πλευρά της. Λάτιν ποπ, με τζαζιές εδώ κι εκεί και συνεργασίες με Αlex Cuba, Julita Venegas και τον Μεξικάνο σταρ Αlejandro Fernandez με τον οποίο ηχογράφησε το «Suenos» στο Μαϊάμι. Αν περνούσε η γνώμη μου, θα της έλεγα να αφήσει τα πολλά σχέδια και να μείνει στα λάτιν που της πάνε και έχουν και μια αγορά από εδώ ώς την Γκουανταλαχάρα.