Suggs - "Είμαστε αθώοι σε εποχή κυνισμού"

Την προτελευταία φορά που είδα τον Suggs των Madness στην Αθήνα ήταν μέσα σε καπνούς ,αληθινούς και όχι εφέ της σκηνής. Ετρεχα μαζί με άλλους πολλούς να βγω στη λεωφόρο Βουλιαγμένης από το Ελληνικό, πίσω καιγόταν ένα αυτοκίνητο, στο φανάρι , σταματημένο ένα μικρό βαν. Μέσα ο Suggs και κάποιοι άλλοι. Στο πρόσωπό του έκφραση απορίας περισσότερο παρά πανικού.

Nόμιζα ότι θα αργούσαμε να τον ξαναδούμε . Ο Suggs χαμοελάει. Σε πείσμα όσων είχαν την εντύπωση πως κάποια επεισόδια μπορούν να τον σταματήσουν, ο Suggs απολαμβάνει την κρύα μπύρα του ένα από τα προηγούμενα ζεστά φθινοπωρινά αθηναϊκά μεσημέρια.
«Οι υπόλοιποι από το συγκρότημα είχαν γυρίσει πίσω στο ξενοδοχείο (είχαν τελειώσει τη συναυλία τους) αλλά εγώ είχα μείνει γιατί η κόρη μου ήθελε να δει τους Beastie Boys, όταν άρχισαν τα επεισόδια» .Όσο και αν ξεγελάνε οι εύθυμοι, crazy ρυθμοί τους- οι Madness έχουν ζήσει ουκ ολίγα από αυτά –επεισόδια, ειδικά τα πρώτα τρελά χρόνια. « Συμβαίνουν αυτά και στην Αγγλία και παντού», λέει με τη στωϊκότητα που του εξασφαλίζουν τρεις δεκαετίες στην πιάτσα.
Αυτό τον καιρό οι Madness ζουν τις Μέρες Δόξας Νο2. « Είναι απίστευτο, έχουμε προτάσεις από παντού. Ειδικά από τα Φεστιβάλ. Παίξαμε στο Sonar στην Ισπανία, που είναι ένα ηλεκτρονικό φεστιβάλ, στην Ουγγαρία, στη Σερβία, στην Κροατία, ετοιμαζόμαστε για μια μεγάλη συναυλία στην Αγγλία. Φαίνεται πως οι Madness ταιριάζουν παντού. Και τρελαίνομαι με τις αντιδράσεις ανθρώπων που δεν μας είχαν ξαναδεί.» ΄Εβγαλαν πρόσφατα καινούργιο δίσκο, The Liberty of Norton Folgate
που άρεσε πολύ. Τελικά εκείνο One Step Beyond αποδείχτηκε ι μεγάλο βήμα. « ‘Εχουμε κρατήσει την αθωότητά μας, σε μια εποχή που επικρατεί ο κυνισμός».
«Είμαστε τυχεροί , λέει. Ξεκινήσαμε σαν φίλοι από το σχολείο και μείναμε μαζί γιατί απολαμβάνουμε αυτό που κάνουμε, φυσικά θέλουμε να βγάλουμε και μερικά λεφτά, αλλά οι madness δεν είναι μπίζνες».
Φαίνεται αυτό. Με ένα «logo” τόσο ισχυρό στη μουσική σκηνή των τελευταίων χρόνων και όμως κουλ και απλός σα να πίναμε μαζί μπίρες χρόνια στην ίδια παμπ. Κάτι σκέφτεται. «Είναι δύσκολοι καιροί αυτοί που ζούμε και ο κόσμος θέλει να περνάει καλά… Εμείς μιλάμε για τη μικρή μας κοινωνία , με σοβαρούς στίχους και διασκεδαστική μουσική» Μετά , μου ξαναλέει πως «είναι τυχεροί».

« Θα στο εξηγήσω. Το Λονδίνο είναι ένα μεγάλο καζάνι όπου ανακατεύονται διαφορετικές κουλτούρες. Το πιο ενδιαφέρον , θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός ήταν τα παιδιά από τις Δυτικές Ινδίες. Άκουγες από τα σπίτια τους, τις λέσχες, παντού τη μουσική τους. Και Beatles και Kinks και Ντέσμοντ Ντέκερ. Μετά ήρθε ο Μπομπ Μάρλεϊ στην Αγγλία και θυμάμαι εγώ ήμουν 13, 14 χρονών και βγήκε στην τηλεόραση με τα ντρέντλογκς ως εκεί κάτω και ο Πίτερ Τος μαζί και την άλλη μέρα στο σχολείο όλοι λέγαμε… τον είδες αυτόν χτες;, και είδες αυτή την μπάντα; Έγινε κομμάτι της ζωής μας , είχαν attitude αυτά τα παιδιά από τη Τζαμάικα»
Οι Μadness άρχισαν να παίζουν σκα , ανακατεύοντάς το με πολλά άλλα στοιχεία, το μείγμα εκρηκτικό, ο κόσμος χόρευε και οι επιτυχίες γέμιζαν τα κλαμπ.
«Την ίδια εποχή ήρθαν και οι Specials που ήταν μεγάλη επιρροή για εμάς και εμείς πιστεύω για αυτούς. Τους είδαμε στο RoundHouse και ήταν εκπληκτικό. Απίστευτη ενέργεια. Ο Τζέρι Ντάμερς έμενε σε ένα σπίτι που είχε η μητέρα μου… Ο κόσμος άλλαζε και εμείς ήμασταν μέρος αυτής της αλλαγής». ΟΙ Specials , αν αναρωτιέστε, κάνουν φέτος δυναμική επιστροφή.
Μπορεί να υπάρξει πάλι ένα ανάλογο μουσικό κίνημα; «Δεν ξέρω. Δύσκολο. Τα πάντα έχουν γίνει τόσες φορές …Να ο Ντίζι Ράσκαλ κάνει κάτι πολύ ενδιαφέρον».

Suggs & the city
Ο Suggs με πραγματικό όνομα Γκρέιαμ Μακφέρσον και τόσο άγγλος όσο ένα αχνιστό φλυτζάνι τσάι με μπισκοτάκια βουτύρου συνοδεία, ανταποδίδει στην πόλη του την έμπνευση που έχει πάρει από αυτή. Δεν μένει άλλωστε μακριά από το Κάμπντεν. «Ναι , είναι όντως κάπως αυτοβιογραφικό το βιβλίο» λέει για το Suggs and the city : My Journeys Through Disappearing London. “ H πόλη αλλάζει τόσο εντυπωσιακά και γρήγορα. Και αυτό είναι που την κάνει υπέροχο μέρος, το γεγονός ότι αλλάζει. Πρέπει να το δεχτεί κανείς. Λυπάμαι που εξαφανίζονται κάποια πράγματα, δεν μπορείς να τα κρατάς κλειστά σε ένα μπουκάλι». Ο Suggs σταματάει σε παλιές παμπ, μικρά μαγαζάκια που πουλάνε καπέλα. «΄Εχετε παλιατζήδες στην Ελλάδα; Ο τελευταίος που υπήρχε στην Αγγλία περνούσε κάτω από το σπίτι μου. Πέθανε πέρσι και ήθελα να γράψω γι’ αυτόν» Ένα άλλο μέρος είναι τα παλιά αποστακτήρα, όπως του Beefeater τζιν για το οποίο ο μίστερ Madness ήρθε στην Αθήνα και τραγούδησε. Όσο και αν τον γοητεύει η Ιστορία, το βλέμμα του είναι μπροστά. Στις δυο κόρες του, η μία από τις οποίες κάνει μουσική ,και στις νέες ζωηρές ημέρες της «Τρελοπαρέας».

Ώς την επόμενη κλήρωση

Σκέφτομαι αριθμούς, προσπαθώντας να εντοπίσω αν κάποιος από αυτούς φωτίζεται περισσότερο στο μυαλό μου από άλλους: 8, 14, 4; Άλλο; Το 21. Πάλι το 21; Ναι πάλι το 21. Κι αν βγήκε την προηγούμενη φορά, δεν πειράζει θα ξαναβγεί. Ελπίζω δηλαδή. Θα δούμε στην επόμενη κλήρωση. Ο Νοέμβριος έκανε ό,τι μπορούσε. Διπλώνω το δελτίο, το βάζω στην τσέπη. Να θυμηθώ σε ποια τσέπη το έβαλα. Τι λέγαμε; Ο Νοέμβριος ναι, υπήρξε εξαιρετικά καλός.
Έκανε λιακάδες, ζέστες, χρυσά μεσημέρια. Σαν να σε χτυπάει φιλικά στην πλάτη, την ώρα που η γρίπη δείχνει τα δόντια της- χάλια δόντια- και το πλοίο βουλιάζει από χρέη και κακοτιμονιές- όλοι μας μέσα σε αυτό πάμε για πάτο. Άλλοι με μάσκα, άλλοι χωρίς. Χωρίς λεφτά όλη η χώρα.
Κάπου όμως είχα κάτι ψιλά. Ψάχνω στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου. Τρίτο φανάρι στη σειρά, έχουν καθαρίσει τα τζάμια οκτώ φορές. Αν ήταν καθαρό το πανί που τα καθάριζαν, θα ήταν πια αόρατα. Φτάνει! Τα σκουπίδια έχουν φτάσει ώς τον δρόμο. Κυλιούνται πάνω στη διάβαση. Αν μείνεις λίγο ακόμη εκεί, θα δεις κάποιον να γλιστράει και να ξαπλώνεται φαρδύς πλατύς πάνω σε ανακυκλώσιμη σακούλα σούπερ μάρκετ. Σούπερ εικόνα. Άγρια. Άνθρωποι πιο κάτω ψάχνουν στα σκουπίδια. Ένας από αυτούς σέρνει το καρότσι του, σκύβει μέσα στον κάδο.
Μα, τι βγάζει από μέσα; Ένα κομμάτι κρέας. Από το καρότσι εμφανίζει ένα κουτί, φυλάει μέσα το φαγητό του. Με κοιτάει που τον έχω δει, δεν ξέρω αν καταλαβαίνει, ούτε αν καταλαβαίνω καλά εγώ.
Κάνει μεταβολή, στρίβει το καροτσάκι του προς την άλλη κατεύθυνση και φεύγει. Πού είχαμε μείνει;
Ο Νοέμβριος κάνει μια ζαχαρένια πάσα στον Δεκέμβριο, ανάβει τα φωτάκια και η πόλη μοιάζει με παραμύθι. Μια παγωμένη γιορτή που περιμένει να αρχίσει.
Η αντιπολίτευση ψηφίζει τον αρχηγό της (Πλανήτης Κένταυρος καλεί Ωρίωνα- τρέχα γύρευε) κι εγώ γουστάρω τρελά να κερδίσουμε το ντέρμπι την Κυριακή, εκεί μέσα στο Λιμάνι και με άνετο σκορ. Σκέφτομαι πάλι αριθμούς (σε ποια τσέπη, είπαμε, έβαλα το δελτίο;) Και ψάχνω την έκπληξη για να ποντάρω.

Wolfmother - Cosmic Egg

Νέα σελήνη και άγριοι λύκοι. Hard rock σαν την πρώτη νύχτα μετά τη καταστροφή, ή κάτι λίγο πιο κοντά στα ακούσματα μας. Οι Wolfmother που εδώ και καιρό δεν είναι μυστικό των Αυστραλών, καλούν τα πνεύματα του ροκ των 70ς μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από ηλεκτρικές κιθάρες. Σε αυτό το σημείο, το ‘κοσμικό αυγό’ εκρήγνυται και ο Andrew Stockdale σαν τροχονόμος της επόμενης μέρας βάζει τάξη στο χάος. Αν και μερικές φορές δεν μπορείς να παραβλέψεις πως ακούγονται επίμονα σαν AC/DC (σίγουρα σε κάποιους θα αρέσει αυτό) κάνουν την υπέρβασή τους προβοκάροντας ακόμη και αυτό το…κοσμικό του πράγματος. Τι εννοώ; Ένα καλό ροκ άλμπουμ.

7 Worlds Collide - The sun came out

O ήλιος βγήκε. Και ζέστανε τις καρδιές. The Sun Came Out είναι το πιο καινούργιο από τη σειρά 7 Worlds Collide, που εμπνεύστηκε και οργάνωσε ο Νεοζηλανδός (Crowded House) Neil Finn, και κάλεσε μερικούς από τους πιο ωραίους μουσικούς στο δικό του στούντιο για να παίξουν και να ηχογραφήσουν μαζί. Ποιοι είναι εδώ; Oι Wilco, o Johnny Marr, o Ed’ O Brian, Τim Finn, KT Tunstall και άλλοι εκλεκτοί από την πιο εναλλακτική πλευρά ροκ. Πολύ καλή δουλειά, με σκοπό τα έσοδα να πάνε στην οργάνωση Oxfam που βοηθάει εκεί που χτυπάνε φτώχεια και δυστυχία.

Paul Weller"s new track !

O μεγάλος έχει καινούργιο κομμάτι! Ένα γκαζωμένο, γκαραζιέρικο, «7 & 3 Is The Strikers Name» που βάζει φωτιά στα ηχεία και μπορείς να το ακούσεις και να το κατεβάσεις στο www.paulweller.com
To limited 7’ βινύλιο, εξαντλήθηκε- αλλά πρόλαβα ένα (νομίζω).Στα live θα ζήσουμε μεγάλες στιγμές.

Τhem Crooked Vultures - S/t

Στη σκιά των Led Ζeppelin

Έχουμε καλά νέα και μέτρια νέα. Ο Ρίνγκο Σταρ συνεργάζεται με τον Πολ Μακάρτνεϊ για το καινούργιο του άλμπουμ (ουδέτερο νέο). Οι Dead Weather έβαλαν μπροστά για το δεύτερό τους (πολύ καλό).

Ο Μπομπ Ντίλαν είναι επισήμως φευγάτος- δες βίντεο του «Μust Βe Santa» (σιγά μην είναι νέο). Η Κόρτνεϊ Λαβ ξαναμπαίνει στο στούντιο (αυτό κι αν είναι νέο!). Όλα συμβαίνουν κάτω από τη νέα σελήνη και στη σκιά των Led Ζeppelin (ξανά).

Κάποιοι πονηροί το είχαν κρατήσει. Ο Dave Grohl είχε δηλώσει σε μια συνέντευξη πως κάποια στιγμή θα έφτιαχναν ένα γκρουπ, ο John Paul Jones ( των Led Ζeppelin), o Josh Ηomme (των Queens Οf Τhe Stone Αge) και η αφεντιά του. Φοβερό σαν ιδέα. Όμως από την άλλη, ο Γκρολ είναι πολύ θετικό άτομο και βλέπει πάντα την πολύ ωραία πλευρά των πραγμάτων, αλλά πώς θα γινόταν αυτό; Κάπως. Αυτή τη στιγμή που γράφω, την πολύ ωραία πλευρά των ροκ πραγμάτων την ακούω στ΄ αυτιά μου. Το τρίο κυκλοφορεί ανάμεσά μας σαν Τhem Crooked Vultures και πέφτει με ορμή πεινασμένο στα σπλάγχνα του ροκ.


Το θεριό των Led Ζeppelin ξυπνά, και όχι μόνο από την παρουσία του κυρίου Τζόουνς (θα ήταν βέβαια αρκετή). Συμβαίνει να βρίσκονται στο ίδιο δωμάτιο άλλοι δυο ορκισμένοι Ζeppelinόπληκτοι- λες και θα μπορούσε κάποιος να αναπνέει ροκ αέρα χωρίς να φουσκώνουν τα πνευμόνια του από Ρage/Ρlant φωτιές. Δεν υπάρχει κι άλλος δρόμος στο παθιασμένο ροκ, όλοι περνάνε από εκεί. Τα ντραμς του Γκρολ (παλιά μου τέχνη) είναι το πρώτο πράγμα που ακούς στον πρώτο κεραυνό «Νo one Loves Μe & Νeither Do Ι». Χαλασμός κόσμου και ακροβασίες σε ροκ σκοινί. Συμπαγές και περίτεχνο, αλλά αδειασμένο με κουβάδες πάνω στους ανύποπτους της ροκ ελιτίστες. Ένας μυώδης ροκ κόμβος. Στη 70s νοσταλγία; Όχι, στο ακριβώς αντίθετο, στην εξέλιξη του είδους.

A.A Bondy - When Τhe Devil΄s Loose

Έχω ξεχωρίσει τον Α.Α. Βondy από τους πολλούς τροβαδούρους που ανοίγουν την καρδιά τους με μια κιθάρα, όχι τόσο για τα elegant τραγούδια του, αλλά για την πίστη και τη δύναμη που έχει καθετί τακτοποιημένο μέσα σε αυτά. Σαν να μη σημαίνει τίποτε γι΄ αυτόν, ο Βondy από τον Μισισιπή ρίχνει το σακάκι στον ώμο και να βγαίνει έξω για καθαρό αέρας εξοχής, όμορφα τοπία, σκιές και γέλια που δεν ξέρεις αν τα άκουσες ή μάλλον τα φαντάστηκες: «Ι Can See Τhe Ρines are Dancing», «Οn Τhe Μoon» και «Οh Τhe Vampyre», γλυκόλογα και κιθάρες με ηχώ, στο άλμπουμ Νο2, «When Τhe Devil΄s Loose» (Fat Ρossum Rec). Το είχα μυριστεί - ότι κάπου είχε βάλει ο διάολος την ουρά του.

Elvis Costello - Live at the Mocambo

Πάντα έχω την απορία: ποιος φαντάζονται ότι είναι ο Costello οι νεαροί φαν που συνάντησαν τον διοπτροφόρο Εlvis κάπου ανάμεσα σε ένα τζαζ άλμπουμ, μια όπερα, κι ένα νεοορλεάνικο χορό; Ιδέα δεν έχω.

Υποθέτω (ειδικά κιόλας αν δεν έχουν ακούσει) ότι προσπερνάνε γρήγορα. Να λοιπόν και μια πρώτη χρησιμότητα του «Live Αt Τhe Εl Μocambo» (Universal)- ο Κοστέλο στα 23 του ανάμεσα στο «Μy Αim Ιs Τrue» και το «Τhis Υear΄ s Μodel», ταύρος σε υαλοπωλείο, μες στα γυαλιά- καρφιά του πανκ (Μάρτιος του ΄78 ήταν στο Τορόντο του Καναδά στο κλαμπ όπου έπαιζε) με το στυλ του σπασίκλα κόντρα στην αναρχική βερσιόν των Ρistols, δείχνοντας σαφώς πως ήρθε για να μείνει. Το λάιβ του Μocambo ήταν μέχρι τώρα περιζήτητο bootleg, για όσους το έψαχναν.

Pere Ubu - Long Live Pere Ubu

Μeeeerdre! Είναι η πρώτη λέξη που Βασιλιάς Ubu λέει. Και μετά έγινε πανδαιμόνιο με γιουχαΐσματα και επευφημίες από το κοινό (όπως Ντίλαν όταν πρωτόπαιξε ηλεκτρικά) στη πρώτη παράσταση του θρυλικού έργου του Αλφέρντ Ζαρί στο Παρίσι του 1896. Μerdre! λέει και ο Ντέιβιντ Τόμας των Pere Ubu που επιστρέφει με ροκ όπερα (ή κάτι σαν κι αυτό) το «Long Live Ρere Ubu» (C/V) και τη Σάρα Τζέιν Μόρις (πού την ξετρύπωσε;). Η πρωτοπορία κουράζεται, ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά.

Έχει φεγγάρι...

●«White Lunar:

Νick Cave & Warren Εllis».

Κομμάτια για ταινίες. Ανάμεσά τους, έξι από το «Τhe Road» (η συνέχεια στην οθόνη).

● «Τhe Whole of the Μoon».

Yπήρχε ζωή στο φεγγάρι και πριν από τη διαφήμιση. Την είχαν βρει οι Waterboys.

● Από την Βarbara Luna, το «Luna», απλά πράγματα.

● «Shooting the moon» από τους Οk Go. Και το soundtrack του Νew Μoon.

● «Μeet Μe on the Εquinox» των Death Cab For Cutie, από τη σελήνη κι αυτό.

Damn Good Coffee!

Mόλις ετοίμασα λίγο καφέ ακόμη και είμαι έτοιμη να σας πω γι΄αυτόν- τον Organic House Roast του David Lynch, καθώς άρωμα από μυστήριο αναδύεται ήδη από την κούπα. Σαν τις ταινίες του Lynch o καφές έχει κάτι γοητευτικά απροσδιόριστο και παράδοξο με ένα πολύ οικείο τρόπο. Χωρίς να νοιώθεις τίποτε οξύ, ή πικάντικο στην γεύση μετά τις πρώτες γουλιές σου δημιουργείται η αίσθηση πως έχεις να λύσεις ένα γρίφο. Σαν τι μοιάζει ο καφές του Lynch; Σαν Μαλχόλαντ Ντράιβ, ή Χαμένη Λεωφόρο;
Και ο Lynch είναι γνωστός coffee maniac –πίνει λέει περίπου είκοσι κούπες την μέρα. Κάνει και διαλογισμό.
Ο καφές έρχεται με το ταχυδρομείο (μπες και δες στο www.davidlynch.com ) και σε ένα μαύρο κυλινδρικό κουτάκι με την υπογραφή του, αλλά δεν μπορείτε αμέσως να τον πιείτε, γιατί έρχεται σε κόκκους που θέλουν άλεσμα. Εκεί που αλέσανε το δικό μου, είπαν :μμμμμμ πολύ ωραίος καφές, δηλαδή άνθρωποι που πιο πολύ μυρίζουν καφέδες παρά βλέπουν ταινίες.
Ιt’s damn Good Coffee, που θα έλεγε και ο Dale Cooper αν ο Lynch είχε φτιάξει τον καφέ πριν από το Twin Peaks.

ΔΕ ΠΑΡΤΙ ΠΙΠΛ! Basement Jaxx - Scars

Αν θέλεις την ποπ πουρέ και ελαφριά σαν γκαζόζα , οι Basement Jaxx ούτε αυτή τη φορά θα σε σερβίρουν. Όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει από τις πρώτες ηλεκτρονικές επιθέσεις τους, δεν προτιμούν τα έτοιμα και την εύκολη λύση, αλλά τα πιο ψαγμένα που όμως σε αφορούν. Ιδού και το Scars- απόδειξη. Το ντουέτο από το Μπρίξτον υποδέχεται την Kelis σε ένα κομμάτι που όταν πέσεις πάνω του θα θες να μάθεις από πού ήρθε, ενώ τα τέσσερα λεπτά του Raindrops ισοδυναμούν με ολόκληρη υπερπαραγωγή. Οι φίλοι μας έχουν κέφια: στο retro/soul/electro του She’s No Good με φωνή Elli ‘Paperboy’Reed, και στα nu-disco / dub και πολλά άλλα καμώματα του Sam Sparo, που παίρνει το ρυθμό στους ώμους του. Το ότι θα ακούσεις και τη Yoko Ono (Day of the Sunflowers) να φωνάζει music take me home δεν σημαίνει ότι το πάρτι τελείωσε. Κανείς δεν μαζεύει την Paloma Faith (Τι πρέπει Ένα Κορίτσι να Κάνει) και οι οικοδεσπότες κρύβουν εκπλήξεις ακόμη και στην γκαρνταρόμπα που θα πάρεις το σακάκι σου για να φύγεις.

Paloma Faith - Do You Want The Truth or Something Beautiful?

Όλοι έφυγαν, η Paloma Faith, όμως όχι. Και δεν ήταν μόνο στους Basement Jaxx, σε λίγο θα είναι παντού. Μισή αγγλίδα, μισή ισπανίδα, ξεκίνησε από burlesque κλαμπ, είναι ηθοποιός και τραγουδάει σαν η Amy Winehouse και η Duffy να σκόνταψαν μαζί. Soul και τζαζ οι επιρροές στα πέντε τραγούδια του “Θέλεις την αλήθεια ή κάτι ωραίο». Αλλά και την αλήθεια να θέλεις, ακούγεται πολύ ωραία εδώ.

Μασάει η κατσίκα?

Ο Jeff Bridges με αέρα Big Lebowski; Ο George Clooney σε new age εκδοχή ; Και κατσικούλες μαζί στο ίδιο έργο;
Παραπάνω από αρκετοί λόγοι για να δεις το Men Who Stare At Goats που, απογειωτικό δεν είναι , αλλά come on guys, Kevin Spacey με LSD δεν βλέπεις κάθε μέρα. Φευγάτο. Ο,τι πρέπει για μια παρτίδα bowling μετά.

Devendra Βanhart - What Will We Be

.

Το είχαμε δει και το είχαμε ακούσει από τα προηγούμενα. Αλλά εδώ, στο καινούργιο του, έχει απογειωθεί. Ο τυπάκος από τη Βενεζουέλα, που γεννήθηκε στο Τέξας και ζει στην Καλιφόρνια, είναι το πραγματικό γιορτινό πνεύμα της μουσικής. Και κάνει το εξής θαυμαστό: μπλέκει σε τόσο διαφορετικά είδη, χωρίς ποτέ να είναι μπλεγμένος

Φυσικά και σκέφτομαι τον Μπεκ.Έχουν την ίδια μουσική φλέβα. Ο νεοχίπι με τη φολκ τρέλα του κάνει μουσικές επιδείξεις άριστης τεχνικής - προπαντός έμπνευσης. «Τροπικάλια» και τζαζ, ροκ με μια Βeach Βoys λαχτάρα για τη λιακάδα, glam α λα Roxy (άκου το «16 & Valencia Roxy Μusic»), γλάροι, βραζιλιάνικα και φυσικά όργανα. Τίποτε από όλα αυτά φορτωμένο και βαρύ, αλλά με μια γαλήνια αίσθηση θαλασσινής αύρας. Ο Ντεβέντρα και οι μουσικοί του ηχογράφησαν σε ένα σπίτι στη Βόρεια Καλιφόρνια και πέτυχαν έτσι ατμόσφαιρα που νομίζεις πως παίζουν στο διπλανό δωμάτιο. Και αυτό, ελαφρώς παραπλανητικό: εκεί που σου δημιουργεί την εντύπωση πως δεκάρα δεν δίνει και δεν σκοτίζεται ιδιαίτερα αν κόσμος όλος χαθεί σε μια μπαλάντα, ο Μπάνχαρτ έχει φτιάξει το πιο καλοδουλεμένο, αστραφτερό μουσικό πανόραμα. Η έμπνευση είναι κάτι που σε κάνει ό,τι θέλει τελικά. Και ο κύριος εδώ είναι μια βόμβα από ιδέες και μουσικές, που έχει εκραγεί και αλλάζει σιγά σιγά το τοπίο- αυτός μαζί με μερικούς άλλους συντρόφους εκεί έξω. Αν αγαπάτε κάποιον πολύ, αγοράστε το «What Will we Βe» (Warner) και να του το κάνετε δώρο. Τη μια θα σηκώνεται και θα χορεύει ξένοιαστος, την άλλη θα σβήνει τα φώτα για μια αγκαλιά. Με σούπερ μουσικές γύρω.

Julian Casablancas - Ρhrazes for the Υoung

Aπόδραση τώρα... Tην ώρα που έσβηναν, λοιπόν, τα φώτα της Μεγάλης Πόλης, ο Julian Casablancas έβγαινε από την πίσω πόρτα (το είχαν κάνει κι άλλοι πριν από αυτόν στους Strokes) και, αν μη τι άλλο, ποιος είναι ο frontman σε τελική ανάλυση; Πού πήγε ο Julian Casablancas μέσα στη νύχτα και στο σόλο άλμπουμ του; Και θα πρέπει ο Μακ Τέιλορ να ανησυχεί; Είναι επικίνδυνη πόλη η Νέα Υόρκη, ειδικά για εκείνους που έχουν τον ήχο της στο τσεπάκι τους. Όχι, κανείς δεν πρέπει να ανησυχεί. Στο «Ρhrazes for the Υoung» (Sony) ο καλλιτέχνης κάνει μια πιο νεοnew wave στροφή, με κάτι συνθεσάιζερ (ευτυχώς όχι πολλά και ευτυχώς με καλό γούστο, γιατί συνήθως συμβαίνουν καταστροφές εκεί γύρω). Δίχτυ ασφάλειας στο σόλο πρότζεκτ η ροκ πλευρά και η μουσική φλέβα του Τζούλιαν- ίσως και η Νέα Υόρκη η ίδια. Μου άρεσε πολύ το παράταιρο «Ludlow St.», και το α λα Βeck και Radiohead «River Οf Βreaklights». Μπορεί να μην είναι για να κάνεις πάρτι, που ο Casablancas ξεπόρτισε με αυτό το άλμπουμ, αλλά έγκλημα δεν υπάρχει- ας τρέξει το CSΙ αλλού.

Jack Johnson -En concert

... με κύμα στη σκηνή….
Ο ήλιος έχει ξεροψήσει τα τραγούδια του Jack Jonhson και στις σκηνές της Ευρώπης μοιάζουν ακόμη πιο εξωτικά. Ο δεύτερος πιο αγαπημένος μου σέρφερ-μουσικός μάζεψε ό,τι καλύτερο από την περιοδεία σε ένα CD και DVD και με τη μουσική του ένωσε τα πιο σφιγμένα ακροατήρια της Γερμανίας ή της Αγγλίας με την αύρα της Χαβάης, καθώς ένα κύμα από μελωδίες, μπαλάντες και ρυθμούς παρέσυρε τους φαν (μαζί με τους καλεσμένους Μπεν Χάρπερ, Ματ Κόστα, Τζ. Λαβ και λοιπούς). Η ιστορία είναι γνωστή: ο Τζακ απλά έπαιζε με την κιθάρα περιμένοντας το μεγάλο κύμα- στο μεταξύ φαίνεται κι όλος ο κόσμος περίμενε να τον ακούσει. Σήμερα είναι πια μουσικός της πρώτης γραμμής με κοινό φανατικό, σαν κι αυτούς όμως, οι οποίοι στην Ελλάδα συνθλίβονται ανάμεσα στο indie ρεύμα και το χαρντ-ροκ των γηπέδων. Κρίμα. Στο «Εn Concert » (Βrushfire records/ Universal) του Τζόνσον, θα δεις και θα ακούσεις το λάιβ που χάνουμε.

Κωδικός Καλιφόρνια

● «Υoung Lovers», από τους Love Grenades. Η Ελίζαμπεθ Ράιτ αγαπάει το Λος Άντζελες και τον Ζαν Λικ Γκοντάρ (με έναν ντίσκο τρόπο)

● «Jail la la», από τις Dum Dum Girls. Ποπ μελοδραματική και αρτιστίκ

● «Τhere ΄s no secrets this year», από τους αποκαλυπτικούς Silversun Ρickups, με μπόλικη παραμόρφωση στις κιθάρες

● «Αnswer to yourself», από τους Soft Ρack ή αλλιώς γκαζωμένο πανκ ροκ

● «Τhe Βeach Βoys Christmas Ηarmonies». Επειδή πάντα υπάρχει χώρος για Βeach Βoys και για Χριστούγεννα

Οι ΡΕΤ SΗΟΡ ΒΟΥS εγκαινιάζουν νέο χώρο στο αεροδρόμιο της Αθήνας και φέρνουν ποπ «πανδαιμόνιο»(την τρέλλα τους(διαρκειας κιόλας)την έχουν-οκ λοιπόν!

Δύο κύβοι με χέρια, πόδια και κοστούμια στέκονται ο ένας μπροστά στο μικρόφωνο και ο άλλος στα πλήκτρα και ενώ η μουσική καλεί τον κόσμο να χορέψει, περισσότεροι κύβοι εμφανίζονται να αιωρούνται στο σκηνικό. «Μy heart is missing a beat»- ακούγεται ο στίχος και με ένα ποπ κυβιστικό εκτόπισμα το σόου έχει ήδη αρχίσει. Πανδαιμόνιο ή «Ρandemonium», όπως οι Ρet Shop Βoys (τα δύο κεφάλια μέσα στους κύβους) έχουν βαφτίσει την περιοδεία τους αυτή τη φορά. Ο Νιλ Τέναντ και ο Κρις Λόου αλλάζουν κοστούμια γρήγορα και οι θεατές αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι πρέπει να έχουν τα μάτια τους δεκατέσσερα αν θέλουν να μη χάσουν τον μπούσουλα στο ποπ πανδαιμόνιο που εξελίσσεται μπροστά τους.

Η αλήθεια είναι όμως πως στην Αθήνα, στις 20 Νοεμβρίου που οι Ρet Shop Βoys θα δώσουν τη συναυλία τους, ο θεατής θα θέλει να έχει εικόνα και από τον περιβάλλοντα χώρο- το Μetropolitan είναι καινούργιος χώρος και πρώτη φορά δίνεται για συναυλία. Ειδικά γι΄ αυτό και οι Ρet Shop Βoys θα βρίσκονται εδώ τρεις ημέρες πριν από το λάιβ ώστε να κάνουν τις δοκιμές τους.

Έχουν περάσει χρόνια από τότε που ο φοιτητής Αρχιτεκτονικής συνάντησε τον δημοσιογράφο του Smash Ηits (ο Λόου τον Τέναντ) στο Λονδίνο, στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 και έπειτα από λίγο βρήκαν τον δρόμο για την επιτυχία με το «West Εnd Girls» και όλα όσα ακολούθησαν. Ένας συνδυασμός ποπ αισθητικής, ευφυΐας και ισχυρής αίσθησης της πραγματικότητας- κάποιος πρέπει να τραγουδήσει και για το ποιος πληρώνει το νοίκι. Όλα αυτά τα «ακούει» κανείς ξεκάθαρα και στο τελευταίο, δέκατο άλμπουμ τους «Υes», όπου disco και house δένονται με κλασικές (σαμπλς από Τσαϊκόφσκι)και «σπαγγέτι γουέστερν» μουσικές.

Κάποια στιγμή, μέσα στο Ρandemonium, ο Τέναντ βγαίνει με σμόκιν, περιτριγυρισμένος από χορεύτριες σε έναν Domino Dancing ρυθμό- «Do Ι Νeed to Love Υou» τραγουδάει, με μια ηχώ ίσως από τα εκατομμύρια άλμπουμ που έχουν πουλήσει και την εντυπωσιακή πορεία του πιο πρόσφατου σε όλο τον κόσμο, το οποίο από τον Μάρτιο που κυκλοφόρησε δεν σταμάτησε να βγάζει επιτυχίες, μετά το «Love etc», το «Did Υou See Μe Coming?», το «Βeautiful Ρeople».

Στο Αεροδρόμιο, αλλά χωρίς αποσκευές. Προορισμός: συναυλία. Εκεί όπου τελειώνει η Αττική Οδός και βρίσκονται οι τέσσερις χώροι του Μetropolitan εκθεσιακού κέντρου. Το κτίριο Νο4 ανοίγει τις πύλες του στη μουσική. Και γίνεται ένας συναυλιακός χώρος που μπορεί να φιλοξενήσει έως 12.000 με 15.000 θεατές, ενώ με μια θεατρική κουρτίνα και κάποιες μετατροπές, όπως το να προστεθούν κερκίδες, μπορεί να μικρύνει για άλλες εκδηλώσεις. Έχει ύψος 12 μέτρα και 16 πόρτες διαφυγής, αφού- όπως μας λέει ο εμπορικός διευθυντής Πέτρος Πάνιας- οι προδιαγραφές ασφαλείας είναι πολύ υψηλές, και λόγω Αεροδρομίου.

Το μετρό μπορεί σε λίγο περισσότερο από μισή ώρα να φέρει τον κόσμο από το κέντρο στη συναυλία. Μπορεί κάποιος να κατέβει στον σταθμό Κορωπίου (με απλό εισιτήριο του μετρό), όπου περιμένουν λεωφορεία και μεταφέρουν τον κόσμο δωρεάν σε 5 λεπτά στον χώρο.

Εξυπηρετεί επίσης και ο σταθμός Αεροδρόμιο. Μπορεί κανείς να πάει και με το αυτοκίνητό του, καθώς υπάρχουν 4.500 δωρεάν θέσεις πάρκινγκ. Επίσης υπάρχουν προδιαγραφές και για καλοκαιρινά events, με σύστημα εξαερισμού και κλιματισμού. Ο Μπράιαν Ίνο κατά κάποιον τρόπο το είχε δει. Μusic for Αirports.

ΙΝFΟ
Pet Shop Βoys, την Παρασκευή 20/11 στο Μetropolitan Εxpo, Αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» και το Σάββατο 21/11 στο ΠΑΟΚ Sports Αrena (Πυλαία Θεσσαλονίκης).
Εισιτήρια: 45 ευρώ (50 στο ταμείο) και VΙΡ 70 ευρώ.

Απλά, ξεκολλήστε εδώ

Πού είχαμε μείνει; Κάπου εδώ: μέχρι να κλείσει το ντιλ ο ένας και ενώ ο άλλος μετράει το χρήμα κάτω από το τραπέζι, έως ότου πάνω στο τραπέζι σκάσει μύτη το γκουρμέ του Ιάπωνα σεφ, κάτι χάνεται στη μετάφραση (και δεν εννοώ ακριβώς από το σούσι στο σουβλάκι, που περί ορέξεως και λόγος ουδείς).

Οι πιο ωραίοι, οι κουλ και οι σωστοί τύποι, αυτοί χάνονται από την εικόνα, την κορνίζα της οποίας στολίζουν όλα τα βλαχο-μπαρόκ κόμπλεξ για να ταιριάζει και αυτή με το σαλονάκι που πήραμε.

Θέμα γούστου, στοιχειώδες! Τόσα και τόσα γουστόζικα βλέπουμε στα σαλόνια των περιοδικών.

Και κόντρα αναλύσεις στην ταπετσαρία.

Αυτοί που έχουν τις ιδέες, το μυαλό, τη φαντασία και την όρεξη (η τελευταία στην Ελλάδα κόβεται νωρίς στον δρόμο, ίσως να φταίει και η πολλή ιαπωνική κουζίνα), αυτοί είναι αλλού, τους συναντάω εκεί έξω να την παλεύουν, να πέφτουν σε τοίχους, να κάνουν πράγματα για πάρτη τους και όσο μπορούν να ελίσσονται (σπορ που σαφώς δεν ξέρουν καθόλου καλά) σε έναν αγώνα επιβίωσης, σε ένα νέο περιθώριο- φωτεινό, γιατί είναι αληθινό και λάμπει. Δεν βολεύουν και δεν βολεύονται σε χαρούμενα παρεάκια, δεν κάνουν χάρες και δεν τις ζητάνε, δεν νιώθουν ανασφάλεια (μα είναι ωραίοι τύποι, σας είπα) και πώς να δουλέψει το σύστημα μετά με τους ασφαλείς; Ενώ όλα, όπως βλέπετε, γίνονται εύκολα και απλά! Απλά ξεκολλήστε εδώ: στην πίσω όψη των «αυτοκόλλητων» που κυκλοφορούν γύρω μας με αέρα φουσκωμένοι σαν μπαλόνια Ποκαχόντας σε πανηγύρι. Και από τη μεριά που κολλάει, κολλάνε παντού- όλες οι επιφάνειες καλές είναι για τον αυτοκόλλητο τύπο, που έχει προτίμηση στο φόντο της μόδας, της στιγμής και της ευκαιρίας. Στη βράση κολλάει το σίδερο. Βέβαια και οι αυτοκόλλητοι έχουν τα ζόρια τους- άτιμη ζωή- από το πολύ κόλλημα εδώ κι εκεί χαλάει και δεν κολλάει καλά η επιφάνεια.

Τι κάνεις τότε, αν σου χαλάσει το αυτοκόλλητο;

Το φτύνεις, αν δεν κάνω λάθος, και ξανακολλάς.

Ο ήχος της πόλης

To αστικό τοπίο έχει τον δικό του ήχο. Και είναι διπλής όψης. Από τη μια τα γρασαρισμένα beats (making & breaking) και από την άλλη η ωραία σκουριά που το ακολουθεί, σαν ένα λεύκωμα vintage εμπνεύσεων. Μην πας μακριά. Δεν χρειάζεται. Σε ένα στούντιο πάνω από τη Φιλολάου, στην άκρη της Θησέως, στην πλατεία της Νέας Σμύρνης, στη Βόρεια Ελλάδα, στην Κρήτη, στον Πειραιά ψήνονται μερικά από τα πιο ωραία beats που πιάνουν τόπο εδώ, στα DJ σετς στο Σόχο ή στο i-Ρop καθώς ανηφορίζεις την Αρεοπαγίτου χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Που είναι και το καλύτερο.

Η Cast- a-blast, η κολεκτίβα των μουσικών, παραγωγών και djs έχει νεώτερα.

Και παραμένει κομβικό σημείο στις εξελίξεις του ρυθμού της πόλης, οπότε αν έχεις αυτί για τα μουσικά, καλό είναι να τσεκάρεις κάθε τόσο τι παίζει στα πικάπ του Βlend και της παρέας- υπάρχει πάντα υλικό. Και πάντα κάτι ετοιμάζουν.

Από τα πολύ φρέσκα της παραγωγής λοιπόν, η digital κυκλοφορία του Βilla Qause «Jazzova», που πολύ απλά εκπέμπει την πλούσια μουσική εμπειρία του από τη hip hop (όπου από πολύ μικρός είχε αρχίσει να σκαλίζει τους ήχους) ώς την τζαζ άκρη, όπου κάποια στιγμή έτσι κι αλλιώς θα βρεθείς με τις αστικές μουσικές επαφές και με πολλά άλλα θέματα στη μέση.

Κιτρινισμένες φωτογραφίες σε ψηφιακό πλαίσιο, σιροπιαστό γλυκό ύστερα από nouvelle cuisine γεύμα- τέτοια αίσθηση. Μέσα από τις λούπες αναδύονται σόουλ μουσικές και ατμόσφαιρες από τα φινετσάτα 60s και επιλογές από παλιές σκονισμένες ελληνικές ηχογραφήσεις, που κάπου, κάποτε μπορεί να συνάντησες ή και πουθενά, ποτέ- δεν έχει σημασία. Έχεις τοπίο όμως, αυτό της φθινοπωρινής συννεφιάς («September») όπου ξεσπάει δυναμικά το «Sunny» και μέχρι να βραδιάσει («Αll Νight») έχεις μπει για τα καλά στο κλίμα και περιμένεις τη συνέχεια, ένα ανκόρ τέλος πάντων. Υποθέτω πως ο Βilla Qause δουλεύει ήδη πάνω σ΄ αυτό.

Πριν από μερικά χρόνια, όχι και πάρα πολλά, ο ΒQ ήταν ο ΜC και παραγωγός στους Α.Κ.Ρ.Α., ενώ μαζί με τον DJ, Μcd ως Νeverland έκαναν το «Dreams» και μια ακόμη δουλειά του «παίζει» στις συλλογές της Μulti Vitamin Records (το «Ρarty»). Αυτά και άλλα μουσικά μέσα στη ροή της ΒillaQause παραγωγής (http://www. myspace. com/billaqause) που βάζει χρώμα στον ήχο της πόλης .
Χριτς χρατς...

Βέροια - Βαρκελώνη.Ο Larry Gusπατάει τα κίτρινα- πορτοκαλί φύλλα και βάζω στοίχημα πως θέλει να ηχογραφήσει τον ήχο τους καθώς σπάνε. Μάλλον το έχει ήδη κάνει. Ακούω τα χριτς χρατς της βελόνας πάνω στο βινύλιο, παλιοί δίσκοι, κασέτες, «Ι know something about...», κιθάρες, hip hop ώς το φάντασμα της παραγωγής, κομπιούτερ γκέιμς και κόντρα μελωδίες, ό,τι φανταστείς δηλαδή. Ο Larry Gus έφτιασε το «Stiches»(Cast-a-blast) στο δωμάτιό του, όπου μπορεί κιόλας να έχει αλλάξει διαρρύθμιση για το επόμενο πρότζεκτ (ακούστε το στο
www. myspace.com/larrygus).

... και έξτρα fun


Θες να φτιάξει η μέρα σου τώρα αμέσως;«Τhink Τwice»(Cast-ablast)- αλλά μην το πολυσκέφτεσαι. Μουσική σαν το απόλυτο make my day, από music fans που μέσα στο στούντιο νιώθουν σαν παιδία σε παιχνιδάδικο όπου μόλις έχουν ανάψει τα λαμπάκια λόγω γιορτών. Funk και beats, soul και exotica και λάτιν και αυτό το κάτι παλιό και επίσης πολύ καινούργιο, σαν από το μέλλον. «Οοοοhh we ΄re gonna have fun» (γέλια).Ρalov & Μishkinαπό την Αθήνα, ladies & gentlemen, με όρεξη να σηκώσουν το σπίτι στο πόδι.

V/A - Soul Jazz Singles 2008-2009

Έκανε δουλειά η λονδρέζικη Soul Jazzξανά. Μάζεψε σε ένα διπλό (τιμή μονού) CD τα δωδεκάιντσά της που βγήκαν φέτος «Singles 2008-2009», τριάντα δύο κομμάτια, που τα υπογράφουν προσωπικότητες του dubstep (και Κode 9 και Digital Μystikz εδώ) αλλά και πιο καινούργιοι Ramadanman, Cotti και άλλοι που έλειωσαν τα beats εκεί κοντά, και ηλεκτρονικοί όμως από μεριά house και disco/βλέπε Subway, Τetine με θαυμάσια τρακς, για μέσα και έξω από το κλαμπ, ακόμη και στην πόρτα του, για όσους βγαίνουν έξω και καπνίζουν.

Αστικά και υπεραστικά

● Το «Solid Ground» των Βlack Seeds με μπόλικο funk, dub και reggae έτσι όπως το φτιάχνουν οι Νεοζηλανδοί, που έχουν και μια αδυναμία σε τρομπέτες και σαξόφωνα-
http://www. theblackseeds.com/hifi.html

● Αυτοί μου θύμισαν τους Βad Seeds, που αυτόν τον καιρό μάλλον διαβάζονται παρά ακούγονται, αφού ο Νick Cave έγραψε το μυθιστόρημα «Ο Θάνατος του Μπάνι Μανρό».

● Βιβλίο έγραψε και DJ Spooky, το «Sound Unbound» που αγγίζει τη digital μουσική κουλτούρα και πολλά άλλα γύρω από αυτή.Έχει όμως και καινούργια μουσική, το «Τhe Secret Song» με γκεστς Sonic Υouth, Jungle Βrothers κ.ά

● Επιστροφή στην πόλη (στο «SixDogs» της Αβραμιώτου) για το «Soundkillaz Μurderation» με DJ Palov/ Βlend, Αnna Μystic και ΒΝC στο μικρόφωνο. Παρασκευή και 13, αλλά μη φοβάστε.

Rhythm Del Mundo - Classics

Δεν είναι μόνο για καλό σκοπό (το περιβάλλον) αλλά και τις μουσικές μας ευαισθησίες φροντίζει ,η συνέχεια του Rhythms Del Mundo , το Classics, όπου το κουβανέζικο σύνολο διασκευάζει μερικά από τα πιο ωραία ποπ (γενικός ο όρος ) τραγούδια. Και το κάνει με όλη τη μαεστρία του και την αγάπη που έχουν οι άνθρωποι αυτή στις μουσικές , είτε μαζί με τους καλλιτέχνες που έχουν τα τραγούδια, όπως με Κillers για παράδειγμα , είτε με την δική τους πινελιά και τις δικές τους αστραφτερές ενορχηστρώσεις ( Rolling Stones, Cat Power, Jack Johnson). Στο Cupid με την Amy Winehouse σκέτη ομορφιά αλλά και στο Hotel California, μια άλλη όψη του μυστήριου Hotel. Ήδη οι διασκευές γίνονται η μια μετά την άλλη επιτυχίες. Έχουμε ως ακροατές και μια κλίση στους Ρυθμούς του Κόσμου.

Blue Pilots Project - Reboot

Όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, τίποτε δεν είναι ορισμένο από την αρχή για τους Blue Pilots Project, ή απλά τον Θωμά Κοσίδη, που φαίνεται πως πρώτα τον γοητεύει η περιπέτεια των ήχων και πολύ μετά τα στυλιστικά μοντέλα της electronica , ενώ επιστρέφει τώρα στο καινούργιο Reboot για να δώσει μυθιστορηματικά τη συνέχεια της αφήγησής του. Με το Million Clouds στην αρχή «ζωγραφίζει» τον ουρανό κάτω από τον οποίο θα κινηθεί- με easy tempo και επιρροές από τζαζ όπου χωράνε μέσα τους τα πάντα. Από το πέταγμα των πουλιών, το προσπέρασμα στον ανοιχτό δρόμο, ο ψίθυρος της σκιάς, η ηχώ από τις μηχανές που ξεφυσάνε, το κλαμπ που ξενυχτάει, κάτι dub κι εξωτικό. «Πιλότοι» κρύβονται σε αυτό το πρότζεκτ –ξέρουν να απογειώνουν.

Ντανς, ελεκτρόνικα και «Ήθος» στο κλάμπινγκ

«Είμαι φαν της μουσικής. Μου αρέσει να ακούω διαφορετικά είδη, γιατί όχι λοιπόν και να παίζω διαφορετικά είδη; Μπορεί ο ήχος και το στυλ να έχουν αλλάξει μέσα στα χρόνια, το συναίσθημα όμως είναι το ίδιο». Αυτά λέει ο LΤJ Βukem, αναμφισβήτητος άρχοντας του drum΄ n bass, δημιουργός πολλών labels, με κυρίαρχo την Good Looking Records, χιλιάδες παραγωγές και ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους της μουσικής σκηνής τα τελευταία χρόνια.

Όπου και να τον πετύχεις- και στην Αθήνα, όπου επιστρέφει για να παίξει- δηλώνει ένα πράγμα: ότι παραμένει πρώτα από όλα αγνός μουσικόφιλος. Όπως τότε, όταν έπαιζε για πρώτη φορά στα μέρη μας, στο Άλσος, Νοέμβριο του 1996. «Τετάρτη βράδυ και ήταν αποκάλυψη», θυμάται ο Junior Sp (ή Γιώργος Σπηλιόπουλος), ψυχή της drum΄ n bass εγχώριας σκηνής που με τον Βρετανό μοιράζονται τον ίδιο ενθουσιασμό, και τώρα είναι η ψυχή ενός άλλου event της πόλης, στα 13 χρόνια παρουσίας της Ιnnersense στην ελληνική ηλεκτρονική σκηνή. Όπου θα βρεθούν στον ίδιο χώρο με τις μουσικές τους, εκτός από τον LΤJ Βukem (με τον ΜC Conrad μαζί), ο Αdam Freeland με παραγωγές και παρουσίες από τα φεστιβάλ ώς τα πιο ανήσυχα στούντιο και ο Κid Loco, από την ελίτ της electronica με πολλά χιλιόμετρα στο γαλλικό freestyle.

Και οι τέσσερις τους θα συναντηθούν στα πικάπ της εκδήλωσης με το όνομα Εthos. Γιατί Εthos? «Γιατί όλο αυτό που ονομάζουμε σκηνή του clubbing έχει γίνει ανήθικη, λείπει το ήθος, με την έννοια ότι δεν υπάρχει σεβασμός στον κόσμο. Όταν κάνεις ό,τι μπορείς για να διώξεις τον κόσμο, δεν μπορεί μετά να κατηγορείς τον κόσμο ότι εξαφανίζεται», θα πει ο Junior Sp, που ονειρεύεται όπως μερικοί ακόμη αυτό που ζητάνε οι φαν της μουσικής, έναν καλό χώρο, καλό ήχο και λογικές τιμές. «Θα πείτε ότι για Τιέστο ή για Βαν Ντάικ κατακλύζουν τα μαγαζιά, αλλά δεν είναι το κοινό του κλαμπινγκ αυτό, είναι οι ίδιοι που την επόμενη μέρα θα πάνε στη Βανδή, επομένως πηγαίνουν όχι για τη μουσική, αλλά για το hype». Και όταν με 60 ευρώ βλέπεις εδώ έναν DJ ενώ έξω 60 ευρώ είναι το εισιτήριο για ένα φεστιβάλ όπου θα δεις 100, υπάρχει θέμα. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, οι άνθρωποι που ασχολούνται δεν έχουν ιδέα για τον ήχο, είτε αγοράζουν ψυγείο είτε ηχείο είναι το ίδιο».

ΙΝFΟ
«Εthos» με LΤJ Βukem & ΜC Conrad, Αdam Freeland, Κid Loco στο Συνεδριακό Κέντρο Εθνικής Ασφαλιστικής (Λεωφόρος Συγγρού 103-105), το Σάββατο στις 23.00. Εισιτήρια 25 ευρώ (30 στο ταμείο).
Στο Ίντερνετ: http://www.sp-innersense.com/ethos

Μayer Ηawthorne - Α Strange Αrrangement

Ρετρό, το νέο μοντέρνο

Υπάρχει μια βιασύνη στη μουσική, τρομερή. Δεν προλαβαίνει να βγάλει το άλμπουμ του ο καλλιτέχνης και να το χαρεί αυτός και το κοινό, πάει, χαλάει, την επόμενη μέρα μπαγιατεύει, ο πελάτης ψάχνει για φρέσκο πράγμα στο ράφι. Τόση βιασύνη, που ξέχασες κιόλας τι άκουσες χθες και σου άρεσε. Είσαι ήδη στο επόμενο καινούργιο track (που για να εκδικηθεί την ημερομηνία λήξεως μοιάζει στο παλιό, απλά είναι καινούργιο). Γι΄ αυτό σας λέω, η μουσική είναι πολύ μυστήριο πράγμα και είναι η ζωή μας.

Μυστήριος τύπος και ο κύριος Μayer Ηawthorne, από τις παρέες τις Stone΄s Τhrow Records, που δεν βρέθηκε εκεί τυχαία. Είναι ο Βuddy Ηoly του ΄09 με τα κοκάλινα nerd γυαλάκια του, τα κουμπωμένα κοστουμάκια του και ένα βλέμμα «σόρι, αλλά εγώ δεν κάνω κοπάνα από το μάθημα». Μόνο που κάνει. Και στον ελεύθερο χρόνο του καταβροχθίζει τόνους από τις μουσικές της Μotown, τη 60΄s και 70΄s soul και τα αφομοιώνει με τον καλύτερο τρόπο. Ρίζες μουσικές βαθιές στο Ντιτρόιτ, και με hip hop παρελθόν, ψήγματα του οποίου κρύβονται πίσω από τη νέα (ρετρό) soul του στα τραγούδια του «Α Strange Αrrangement»- με δυο λόγια ένα από τα καλύτερα άλμπουμ που άκουσα φέτος.


Ο Μαρκ Ρόνσον, παραγωγός της Έιμι Γουάινχάουζ, έσπευσε να δηλώσει φαν. Άλλωστε, ο Μayer έχει και άλλο ένα κοινό με τη Έιμι, η φωνή του μαρτυράει μαύρο soul τραγουδιστή αλλά είναι λευκός- και δείτε φωτό ότι δεν σας γελάω. Ανάμεσα στις επιρροές του, που δεν είναι και μεγάλος κόπος για να τις καταλάβεις, ο Ηawthorne βάζει τους θρυλικούς Ηolland-DozierΗolland (το όνομά τους γραμμένο στην ούγια της Μotown), τον Smokey Robinson, τον Curtis Μayfield και όλους εκείνους που έδωσαν την ψυχή τους στη σόουλ. Το σπουδαίο όμως με τον κύριο εδώ είναι πως ό,τι ξεσκονίζει από το παρελθόν το ραντίζει με τον ήχο της εποχής, διατηρώντας ταυτόχρονα και τις δύο γεύσεις. Μην τον χάσετε, είναι fool for love και τα τραγούδια του σκέτη γλύκα.

Pink Martini - Splendor in Τhe Grass

Το καινούργιο «Ρink Μartini» έχει όλες τις γεύσεις και μια ακόμη, αυτή που απελευθερώνει την μπάντα του Όρεγκον από το ποτήρι και την αφήνει να κυλήσει παντού. Πολύ καλοί μουσικοί, το ξέρουμε, εδώ παίρνουν τον σαλονάτο ήχο τους και τον βγάζουν βόλτα σε τζάζι μέρη, λάτιν γωνιές, big band, γαλλικά σανσόν, πιάτσες του Σινάτρα και της παρέας και μια αναφορά στα λιτά πλην φινετσάτα των Carpenders, μέχρι και Ραφαέλα Καρά διασκευάζουν, αφού βεβαίως υπογράψουν με το χαρακτηριστικό στυλ τους εννιά ορίτζιναλ συνθέσεις. «Splendor in Τhe Grass» (Νaοve) και ανθισμένοι κήποι φθινοπωριάτικα.

Peter Kruder - Ρrivate Collection

Ο Peter Κruder (των Κruder & Dorfmeister) είπε για την Ρrivate Collection του (G-Stone) ότι είχε την ιδέα από συναυλίες που έκανε, τα Listening Sessions, σε χώρους με πολύ καλά ηχητικά συστήματα, όπου καλούσε κόσμο να καθίσει και να ακούσει μουσική για δύο ώρες, κάτι ασυνήθιστο αφού μουσική πια απερίσπαστη δεν ακούμε. Το κόνσεπτ μου αρέσει πολύ, και σε συνδυασμό με τον downtempο αφρό που δίνει η συνύπαρξη Τομ Γουέιτς, Κρεγκ Άρμστρονγκ, Τortoise κ.λπ. με τη φινέτσα της αυστριακής electronica, η συλλογή από το living room του Κruder παίζει όμορφα και στα δικά μας αυτιά.

Big Pink - A brief history of love

Μη νομίζεις ότι ξέρεις τα πάντα γύρω από το ροζ- εδώ έρχεται σε Βig Ρink απόχρωση το ντουέτο των electro/noise Βρετανών, που ίσως να μην καταφέρνουν να πουν όλα όσα θέλουν στο «Α Βrief Ηistory Οf Love» (4ΑD)- δεν γίνεται άλλωστε- αλλά με το «Love in Vain» και το «Dominos» βάζουν πινελιά και fuzz έξαψη στην ηλεκτρισμένη ποπ ομίχλη. Και τα κορίτσια πέφτουν σαν ντόμινο το ένα μετά το άλλο. Έτσι τουλάχιστον λένε.